Park Bedava!

İletişimi nasıl görüyoruz?

2009-03-27T09:50:00.003+02:00

Geçenlerde beni çok ama çok şaşırtan bir yaklaşım, bakışaçısı ile karşılaştım. Bir firma büyük bir değişim programı içerisinde ve de beraber olduğum kişiyle bu değişim programı ile ilgili konuşuyoruz. Nereye kim alınmalı gibi bir noktaya gelmiştik ki...
İletişim ile sorumlu kişi hakkında şu şekilde bir yorum geldi karşıdan:

Ne olacak ki, onun görevi sadece e-mail atmak

Birden iletişimin önemi konusuna girmek, hatta o değişim programının başarısı için önemini konuşmak için inanılmaz bir istek geldi içimden. Bu benim görevim değil esasında ama sordum neden böyle düşündüğünü anlamaya çalıştım. Anladım ki, ne kadar bir iki cümleye sıkıştırsam da kolay olmayacak.
Zaten şunu gördüm ki bu kişi bana atması gereken e-mail'leri de atmadı söz verdiği gibi....
İletişimi nasıl görüyorsanız öyle, iletişimi kuvvetli olan insanlara bakın, işlerinde nasıl başarılar, ilişkileri nasıl onları bir yerlere götürüyor.
Cevap sizde...

Kaygı – enerji kaybı

2009-03-09T09:23:00.001+02:00

Kaygı kötü birşey değildir, kaygı doğal bir tepkidir esasında. İnsanın kaygı duymasının bir sebebi vardır.

İlk önemli olan aşama bunun farkına varmaktır. Neden kaygı duyuyorum sorusuna cevap vermelidir. Yani ortada bir sorun vardır, çözümü bekleyen.Bu soruna cevap çözüm bulamaması sebebiyle kaygı duymaktadır kişi.

Sorun ve çözüm bakşıaçısı olayıdır. Sorun karşısında kaygı içerisinde olan kişi, çözüm seçeneklerini bulamaz zaten; hayalgücü tıkanmıştır. Belki çözüm önündedir ama göremez, algıda seçicilik ona sadece sorunu gösterir durur.

Kaygı konusunda bir başka nokta ise kişinin duyduğu kaygının, esasında gelecek kaygısı olmasıdır. Geçmişle ilgili bir olay değildir kaygı, sadece gelecekle ilgilidir. Devamlı gelecekte ne olacağı konusunda düşünür durur.

Kaygının düşüncesel tarafının yanısıra, bir de bedensel bir yönü vardır. Kaygı size mide rahatsızlığı olarak geri döner. Bir sürü enzimler hormonlar işe karışır. Vücudunuz dengeyi sağlamak için çaba gösterir durur. Ayrıca kaygı size bir de bilmediğiniz kasların kaskatı kasılması olarak geri döner. Kaygı sonucunda neredeyse sıfırı tüketmiş olarak hissedersiniz. Yani aslında tam anlamıyla boşa bir enerji harcamasıdır.

Kaygılı olduğunda insanın çözümü dışarıda aramaması gerekir, çözüm öncelikle içeridedir.
1. Bu anı çözüm anı olarak kabul etmelidir. Bu an ne yapabileceğini düşünmelidir, kendine düşen nedir?.
2. Gelecekte yapılabilecek ne varsa onlar gelecekte yapılacaktır. Geleceke yapılacakları planlamalıdır. Sorun bir anda çözümlenmeyecektir, zaman gerekebilir.
3. Kimlerle çözüme gidebileceğini düşünebilir, yardım isteyecekleri kimler vardır?

Kaygıyla oturup sorunları düşünmek yerine, çözüm ne olabilir onu ortaya çıkartmak gerekli. Ne yapılması gerektiğine inanıyorsa ortaya koymalıdır. Bunları yaptığında bile işin çözüm ayalinde ortaya çıkacak, çözüme inancı artacaktır. Daha iyi olacağına inanacaktır. Bu sayede motivasyonu doğal olarak artacaktır.

Hedef için Yetenek ve Enerji

2009-02-26T12:20:00.004+02:00

İnsanın doğuştan gelen bazı yetenekleri olduğu kesin. Bunlar sadece farkında olduklarımız değildir. Aslında keşfedemediklerimizi de katmak gerek. Bunlar ise aslında dışarıdakiler tarafından görülüyor bazen, ama biz farkında değiliz.
Kişinin kendinin farkına varması denilen şey aslında hem kendi kendimize nasıl olduğumuzu söylediğimiz hem de başkalarının bizi nasıl gördüğü, ya da bizde ne gördüğü.
Bunları toparlamak gerekli, ve doğru değerlendirmeli. Kişinin kendini aslında olabildiğinin çok üstünde görmesi, ya da farkl şekilde görmesi de sorun olur. Başkaları beni böyle görmeli ya da görüyor diyip o yöne gitmesi de.
İnsanın kendini anlaması demekle bunun tümünü açık ve doğru görebilmesini kastediyorum. İnsanın doğal olarak iyi olduğu alanlarda, var olan iç enerjisini (bunu kafa, duygu ve fiziksel enerjinin tümü olarak söylüyorum) kullanması tam bir patlama yaratacaktır. Bunun tersi olursa, yani doğal yeteneklerinin dışında bir alanda kendini zorlarsa, enerjisini harcanır gider...
Burad insanların, yeni alanlara girmede koydukları mazeretler ön plana çıkabiliyor, yani, ben bu alanda iyi değilim diyebiliyor. Aslında bakılması gereken insandaki yeteneklerle o yeni alanın ne kadar uyuşup uyuşmadığı. Yeni bir alanda bir başlangıç yapmanın getirdiği bir zorluk olacaktır, kişi yetenekleriyle bunu ne kadar zamanda aşacak kritik olan budur.
Kişinin kendi yeteneklerinin üzerine gelişimini sürdürmesi, yetkinliklerini geliştirmesi (ki bu yetenekten ayrı bir konu), iş ya da sosyal alanda odaklandığı alanda önce iyi olmasını sonra da o alanın etrafında genişlemesini sağlayacaktır.
Bu da esasında hedefini kendine uygun koyma, o hadefe odaklanma ve o hedefte ısrarcı, hırslı, sonunu getiren biri olmayı gerektiriyor.
Yoksa aslında tembel insanın yapmak istediği oturmak, sıkılmak, sızlanmak....

Öfke ile neler yapılabilir?

2009-01-28T20:56:00.002+02:00

Bu soruya aklınıza gelen ilk cevap neydi?
Mesela

Bağırmak,
Kırıcı sözler söylemek,
Kavga etmek,
Yumruk ya da kafa atmak,
vsvsvs

Umarım bunlar değildir. Aklınıza gelen bence şunlar da olabilir:

Daha az hata yapmak,
Daha güzel smaç vurmak (avustralya open izliyorum da),
Topa daha hızlı vurmak,
Daha çok çalışmak,

Ancak en güzel öfkeyle ne yapılır biliyormusunuz? Bırakın gitsin, bir espri patlatın ve geçmişe gömün. Gülün, geçin işte.

Bildiğimiz ama yapamadığımız ....

2009-01-26T23:19:00.003+02:00

İnsan garip bir yaratık. Şimdi telefonuma bir konut verdiğimde biliyorsa yapılyor, bilmiyorsa yapmıyor. Kuralı çok basit.
Ama insan neden öyle değil, bildiği bir şeyi yapmıyor...
Yapmak istemiyor belki. Yapmayı mı unuttu. Ogün birşey yapmasını mı engelledi. Aklında başka birşey mi var, üzgün mü sıkkın mı? Cesareti mi yok?
Nedir bilinmez ama iş yaptırmanın binbir yolu var.
Bazen insanlar sırf başkalarıa kendilerini kanıtlamak için normalde yapmaya gönüllü olmayacakları birşeyi yapabiliyorlar. Bazıları ise kararlılıkla cesaretlerini toparlayıp yeniden ayağa kalkabiliyorlar.
Karışık işler....Ama seçim yapmak bizim elimizde....

Başarı için....

2009-01-21T11:23:00.004+02:00

Eskiden söylenmiş sözlere ilgi duyarım. Ne kadar garip ki, 100 sene 1000 sene önce yaşamış olan kişilerin söyledikleri bugün hala geçerli, neredeyse yaşadıkları bugün yaşananlara benziyor.
Neyse bugün karşıma gelen söz bana şunu düşündürdü. Başarılı olmak için devamlı tekrar şart. Hatta kendim bir söz bile yumurtladım :)
"Golcüler, devamlı şut atanlardır."

'mış muş' gibi yapanlara cevap

2009-01-20T19:35:00.002+02:00

Bazı insanlar vardır, karşılaştığınızda sizi yorarlar. Bir ton 'mış'lı 'muş'lu cümle kurarlar.
Nasıl buluyorlar bu kadar mazereti bilemiyorum. Ellerinden geleni yaptıklarını söylerler. Ama sanki ellerinden hiçbirşey gelmiyormuş da, aslında olmasını istiyorlarmış da, elinden gelse neler yapamış da, esas işi kitleyen şu kişiymiş de....
Bir türlü olmayan olayların suçunu başkalarına atmak için bin türlü mazeretleri vardır. Yorarlar ve "tamam oldu senden bir iş çıkmayacak" demek gelir içimizden.
Peki onlara ne demeli? Nasıl davranmalı?
Adamına göre cevap değişebilir, ama bir şekilde onlara hangi durumda ne yapabileceğini, söylettirmek gerek. Yoksa neler yapılamıyacağını anlatıp duruyorlar.

Bu hayat mı bizi yoruyor sanıyorsunuz?

2009-01-20T11:18:00.002+02:00

Yooo
Aslında bizi yoran "isteyip de yapamadıklarımız"
Yani yoran biziz, kendimiz. Lütfen düşünün:
- İstediklerimiz neler?
- Yapmak istiyor musunuz?
- Yapılabilecek gibi görünüyor mu?
- Nasıl yapabilirsiniz?
- Nelere kimlere ihtiyacınız var?
- Yapmak için neleri feda edeceksiniz?
- Hala yapmak istiyormusunuz?
Karar sizin, kafanızı fazla yprmayın, sadece karar verin. O zaman yorulmazsınız.

I didi it!

2009-01-15T23:37:00.002+02:00

Bugün bir arkadaşımla beraber buluştuk.Konuşmalarımızın içerisinde geldiğimiz bir noktada oğluyla yaptıklarını anlattı. Oğluna günlük tutması için ilham vermeye çalışıyormuş. Sadece şu şekilde yazmasını önermiş...

Bugün ...... , çünkü......

Örnek;
Bugün ağladım, çünkü...sevindim, çünkü...
Aslında gün içerisinde yaşadığüı duyguların farkına varması için harika bir yol.

Ben bir de ekleme yaptım. İkinci cümle olarak "Bugün şunu başardım/yaptım" yazsın. Yani başardığını, yaşadığı günde olumlu bişey olduğunu görmesi için.

Enerjinizi koruyun

2009-01-07T22:08:00.002+02:00

Artık birşeyleri toparlamak gereği duyuyor insan.
Özellikle yeni bir seneye girerken.Mutlu girdiğinizi umuyorum.
Hatta farkında mısınız, bir hafta geçti bile. Nasıl geçti değil mi? O yılbaşı gecesi yaşadığınız mutluluğu geride mi bıraktınız yoksa? Amman bırakmayın, o günkü enerjiniale her gün yeniden uyayın.
İşte bir seneyi 40 saniyeye indiren bir film.

One year in 40 seconds from Eirik Solheim on Vimeo.

Mutlu olma "becerisi"

2008-11-22T21:06:00.002+02:00

Mutlu olmak ile ilgili birçok yazı geliyor önüme bugünlerde. Bunun sebebi algıda seçicilik mi, yoksa evrenin bana mesajları mı bilmiyorum. Ama arasında fark ettiğim bişi var, sizle paylaşayım dedim.
Öncelikle bu bir sanat olayı değil, beceri olayı bence.Yani becerebilirsiniz. Bunu öncelikle söylemek gerekli.
Sonra, olayı basitçe görebilme çabası gerekiyor. Aslında yaşadığımız dünya bizi karmaşıklığa, detaylarla boğuşmaya ve de olayları bu şekilde algılamamıza yönlendiriyor. Yani basit olması mümkün değil, kesin detaylarda bir karmaşıklık olmalı diyoruz. Sade ve basit olması aklımız almıyor. Oysa hayat basit şekilde de yaşanabilir.
Bunun dışında mutlu olmak için birilerine ihtiyacınız var, sizin yanınızda olacak birisi. Bu kişiyle yaşanan olayı paylaşmanız gerek. İçtenlikle. Bu kişinin size yardımcı olmasını bekliyorsunuz, dinlemesini ve size önem vermesini istiyorsunuz. Kendisini değersiz hisseden bir kişi mutlu olamayacağı için, birisinin bazen size değerli olduğunuzu hatırlatması gerekebilir.
Sonra bir şey başarmak, ufacık birşey de olsa birşeyde kendinizi işe yarar hissetmek. Bunun için ne yaparsınız bilemem ama 30 yaşlarında birçok tanıdığım kişi, neyi neden yaptığını bilmeden geçiriyor günlerini. Başarma hissi olmayınca da kendine kızıyorlar, etrafındakilere kızıyorlar.
Mutlu olan kişiler ya da arayanlar, kaçıyorlar, başka yerlere ya da başka kişilere gidiyorlar, oysa başlayacakları yer baş uçlarında. Çok şey isterseniz, unutmayın ki olabileceklerin oranı düşecektir, siz de olmayanları görenlerdenseniz mutsuz olur durursunuz.

Yaratıcı olmak :)

2008-11-14T16:22:00.002+02:00

Bugün beni güldüren bir şey tanımadığım bir insanın yaratıcılığı oldu....
Aslına bakarsanız birkaç şey "vay be" dedirtti, güldürdü. Bugün oysa koşturmacalar içinde bir gün geçti, ben ne yarattım dersem birşey yok ortada. Peki bunu yapabildiğiniz ve yapamadığınız günlerin arasında ne fark var?
Düşündüm ki sadece "kafamın rahat olması" yani endişe içinde olmamak, bu sayede ortamda odaklanabilmek ve de beynin sakince çalışmasını sağlayabilmek.
İşte bir resim, işte bir başka örnek:

Çılgın felsefe hocası 100 puanlık tek soruyu yanındaki sandalyeyi göstererek sorar:
- Bana bu sandalyenin var olmadığını kanıtlayın!
100 puan alan tek kişinin cevabı ise sadece şudur:
- Hangi sandalye?

Anlamaya çalışmamak

2008-11-13T19:22:00.002+02:00

Çok güzel bir gün geçirmedim. Aklımda kalan birşey var ki onu sizlerle paylaşmak istiyorum.
Karşınızdaki ile farklı yönlerde düşünceleriniz var. Farklı hisleriniz var. O birşeyi kabul etmiyor, farklı görüyor, farklı düşünüyor. Siz de öbür taraftasınız.
Şimdi gerilen havada sakin olmaya ve hoşgörülü olmayı tavsiye ederler değil mi?! Tamam hadi alttan aldınız, sinirlenmeyelim dediniz ve de sakin devam ettiniz. Dinlediniz, karşı düşüncenizi sakince belirttiniz.
Olmadı olamadı...
Ne oldu peki? Siz dediniz ki anlaşamadık. Karşıdaki ise "anlamadı", ya da "anlamıyor". Bu durumda cağdaş ve profesyonel bir kişi olarak karşıdakinin yaklaşımını ne yapacaksınız. Ona hala sakinliğinizi koruyarak, anlaşamadığınızı söyleyerek oradan çıkarsınız.
Rahatladınız mı? Belki biraz daha fazla tepki vermeniz gerekir miydi? Yani "dinlemediğini" söyleseydiniz, "tam olarak herşeyi dikkate almadığını" ya da "aptalca sorular sorarak olayı bulandırdığını"...
Hazırlıklı olun en söylemeye hazırım, söyleyeceğim...

Oyna! Oyun Oyna!

2008-11-11T16:53:00.002+02:00

Uzun zaman ayrı olmanın bir sebebi var o da isteksizlik. Kafam karışık, başka bir ton şeye odaklanmış durumdayım.
Şimdi ise - yani bugünlerde - giderek bunun üzerinde düşünüyorum. Hatta başlı başına kitap olabilecek bir fikir bile geliyor aklıma.
Kitaba fazla girmeyeceğim ama önemli noktası şu.
Hayat bir oyun, sahnede siz varsınız. Oynayın....
Bir günümü düşününce aslında zevk aldığım almadığım bir çok şey yaptığımın farkına varıyorum. Sevdiğim insanlarla beraber birşeyler yapıyorum. Zorunda olarak bazı insanlarla beraber oluyorum. İş peşndeyim, boş vakitlerde keyif peşindeyim. Bir bakıyorum günüm bitmiş.
Haftam bitmiş.
Ayım bitmiş.
Yılım bitmiş.
Oysa bugünlerde ilgilendiğim okuduğum şeyler şunu söylüyor. Bir şeyi eksik yapıyorsun. Oyun oyna! Farkına vardım ki, voleybol oynadığım zaman, ufaklıklarla küçük çocuklarla saçma sapan oyunlar oynadığım zaman, günüm farklı oluyor. Akşam yorgun ama mutlu oluyorum. Ama önemli olan birileriyle beraber oynamak!
Oyun oynamanın, beyinde ve vücutta birçok olumlu mekanizmayı hareketlendirdiği açık. Yaşadığınızı hissetmenizin sebebi bu. Düşün çalış çabala nereye kadar. Bu insan eğlenmek istiyor. Herkes bunu istiyor. Ancak öyle yorgunuz öyle isteksiziz ki, kolumuzu kaldırmak gelmiyor içimizden. Eğitime gelenlerde de aynı şeyi görüyorum. BİRŞEY YAPMAK İSTEMİYORLAR. Dolayısıyşa yaptıkları her şey zoraki geliyor, sıkıntıdan bunalıyorlar.
Oysa sonuç basit, oyun oyna. Evet oyun oynarsan basit basit hareketleneceksin. Eskiler boşuna dememişler harekette bereket var diye. Oyun oynadığınızda, siz kazanmak için ufak ufak heyecan yaşıyorsunuz, bunu yanınızdakilerle paylaşıyorsunuz, beyinler vücutlar çalışıyor.Ve güzel olan herşeyi bulaştırıyoruz birbirimize.
E hadi oynayalım....
Sevgiler...

İnanılmaz Aile

2008-10-17T20:03:00.004+03:00

Bugün -hatta briaz önce- bir arkadaşımla görüşüyoruz.
Bir şekilde NLP - Reiki hakkında konuşuyorduk. Dedim NLP bende annemde reiki hatta Astroloji babamda ve de kardeşim de koç oldu dedim.
Bana ne dedi biliyormusunuz?
"Bi çizgi film vardı, inanılmaz aile diye, o siz misiniz yoksa?"
Dedim ki,
"Evet bizimki de inanılmaz
Sonra arkadaşım yazdı;
"baba işten gelip süper kahraman kostümünü çıkarıp masaya oturup yemek yiyordu"
Bir an babamı öyle düşündüm. Nasıl hoşuma gitti, nasıl gülüyorum anlatamam, deli gibi....
Birden şunun farkına da vardım, gerçekten bizim aile inanılmaz...
Sizinki değil mi?

Dedikodu

2008-10-16T22:22:00.003+03:00

Herkesin sorunları var. Herkesin canı sıkılıyor birşeylerden. Zamanı yok işi çok.
Rahatkamak için konuşuyoruz, olay çok kolay bir şekilde dedikoduya dönüyor. O şuunu yapmış, bu şunu yapmış.

Şimdi kötü olan ne? Neden başkaları hakkında konulmayacakmışız?

Diyebilirsiniz....
Şimdi burada bazı noktalar var ki, hak veririsiniz, size yapılsa sizin de canınızı sıkar, değil mi? Nedir bunlar diye yazmayacağım, bunun kitabını yazmış adamlar.

Benim vurgulamak istediğim, sadece söyleyeceklerimizi filtrelemek için bir sorular zinciri...
1. Söylediklerimin doğru olup olmadığını biliyor muyum? Yoksa başkasının yalancısı mıyım?
2. Söylediklerim karşıdakini ilgilendirir mi? İyi mi kötü mü şekilde etkiler?
3. Söylediklerimi söylememiş olmayı ister miyim acaba sonra?

Bir çıkış yolu aranıyor.....

2008-09-25T21:23:00.002+03:00

Bazen çıkış yolu bulamıyor insan. Uzun zamandır bir konu üzerinde bazı çalışmalar yapıyorum ama bir türlü istediğim sonuca ulaşamıyorum. Sorunun - yanlış oldu - çözümün nerede olduğunu bulamıyorum. Aslına bakarsanız bir başka kişinin yardımınız, yani farklı bir göze ihtiyacım var. Aramadım değil, bir ton farklı kişiyle konuşuyorum ancak farklı bakışaçıları gelmiyor ki. Hayatlar aynı, konuşmalar aynı vs vs vs....
Bazıları da çok fazla profesyonel canım. Belli klişe söylemler. Gerçekten yardım gerekiyor, alo!
Baydınız.

"İstediğin olur!"

2008-09-24T10:08:00.002+03:00

Son zamanların geyiği bu!

İstediğin olur.

Bunu dünyanın yeni büyüsü şeklinde yaymaya çalışıyorlar.
Aslında eskiden de vardı. O kadar çok ki... Başarı hikayelerinde insanların ne kadar istekli hırslı olduklarını görüyoruz. Micheal Jordan'ın filminde "I belieive I can fly." şarkısını hatırlıyorum mesela. Çocuklara bunu öğretmemiz gerekli, değil mi?
Ama hayat içerisinde insanlarının buna inanmasının önünde engeller var. Bu ne biliyor musunuz? İnsanların önünde o kadar çok farklı güzellikler, örnek başarı hikayeleri var ki, neredeyse hepsini istiyorlar.
Neyi neden istedikleri belli değil, nasıl ulaşabilecekleri belli değil, hatta imkansızı istiyorlar. Yoo benim de hayallerim yüksek ama imkansızı istemiyorum. Hatta istediğim bir şey bakıyorum olmuyor, ben de yeni bir karar alabiliyorum, alabimem lazım.
Bir yerde konuyu tüm açıklığıyla görmek gerekli. Öyle karpuz ancak yattığı yerde büyüyor. (Arkadaşım hatırlattı başka bişi daha var dedi ama yazmayayım)
Böyle isterseniz istediğiniz ... olur, bekleyin.
Sevgiler.

Çok da tınnnn.....

2008-09-18T21:26:00.002+03:00

Yine doğrulandı. Paçalanan ilişkilerin başlangıç noktası: İnsanlar birbirini takmıyor artık.
"Zaten bir sürü işim derdim var, bir de seni mi takacağım?"
Bunu söylüyorlar birbirlerine. Hem de çok içten olarak, tersleyerek değil. Yüzüne yüzüne söylüyor. Aslına bakarsan söylemek istediği, "sen önemli değilsin, ben önemliyim!", bencilce değil mi.
Eeee ne olacak sanıyorsun ki. Ezik olan kabul eder bunu. Ama alacağın esas cevap aynısı olacak unutma! Karşıdaki de "asıl sen önemli değilsin, ben daha önemliyim!" diyecek.
Nereye gidecek ki sonu bunun, sadece belli sebeplerle beraber olacağız, yani seninle beraberim çünkü ..... şöylesin, şuyun var, bunun var. Yani karşıdaki kişiden çok o kişide olan bir özellik ya da sebepten dolayı onunla beraber olmaya başlıyacağız.
Arkadaşlık buraya kadar!

Arkadaşların arasında yanlız kalmak

2008-09-18T20:58:00.003+03:00

Bu sözü geçenlerde bir arkadaşım söyledi.
Gerçekten de ne şekilde yaşıuyoruz biz diye düşündüm. Bu hayat neden bu kadar hızlı,etrafımızdakilere bu kadar mı uzak kalıyoruz.
Aslına bakarsak etrafımda bir sürü arkadaşım var, onlara ulaşamıyorum diye başladı konuşma. Gerçekten de görüşmek için bir ton arkadaşımla program yapmaya çalışıyorum. Bir türlü olmuyor. Ama olunca da 1 saatliğine oturuo 3 saat nasıl geçti diyoruz.
Aslına hiç de yanlız değiliz, ama yanlız kalıyoruz kalabalıkta. Bir ton arkadaşımız var, belki hemen yanıbaşımızda ama sanki kıtalar kadar uzak. Farkındamısınız, ne internet, ne cep telefonları çözemiyor bunu.
Aslına bakarsanız, ne olduğunu fark etmek gerek. İnsanlarla konuşmuyoruz, konuşamıyoruz. Olayları, sonuçları, durumalrı konuşuyoruz. Ancak, onlarla duygularımızı düşüncelerimizi paylaşmıyoruz artık, cep telefonu gibi yeni oyuncaklar tat vermiyor. Bir maske var hepimizde, ona giderek bağımlı olmaya başlıyoruz belki de, bu maskenin arkasında boğuluyoruz.
Bu maske bizim duygularımızı boğmakta belki de, duygularımızı aktaramadığımız gibi karşıdan da gelmesini engelliyoruz.
Duygularımızı paylaşmak için ne kadar az fırsatımız oluyor. Farkında mısınız? Olmayınca da sonunda sadece sıkıntılarımız kalıyor ve sadece sıkıntılarımızı konuşuyor oluyoruz.
Belki de bir pencere açmak gerek, duyguları anlamak için. Ne dersiniz?

Cevap "EVET"... "ÇÖZÜM SENDE SAKLI"

2008-09-01T09:27:00.004+03:00

Bir soru geldi ve cevabı "Evet".
İnsanın farklı olup olmaması, YA DA OLMADIĞINI SANMASI, aslında cevabı içerisinde saklıyor.

Farklı birşey yaptığımı mı söyledim, aslında benim gibi binlerce kişi yok mu benzer şeyleri yapan? Evet var. Unutmayın haftasonu binlerce kişi güldü, ama onlar diğer milyonlardan farklıydı.

Farklılığı arayan insanların aynı yerlerden geçmesi normal, çünkü ortamdaki ve elimizdeki ilk fırsatları değerlendiriyoruz değişik bir koku yakalamak için.
Bundan sıkılmamak gerek, bak sen de farklı değilsin demek işgüzarlık olur. Önemli olan öncelikle kendi hayatımda farklılık yaratabilmem. Bunu yapabildiğim dakikaların artmasıyla hayatım daha güzel olacak, daha fazla güleceğim. O zaman belki başkalarının hayatlarında da farklılık yaratabilirim. Hayatım güldüğüm ve gülebildiğim dakikalarla anlamlaşacak.

Sizle iki yazı paylaşmak istiyorum, umarım bu size mutlu bir zaman dilimi yaşatır, ne kadar uzun olacağı size bağlı...

Öykü, yüzyıllar önce gözlemlenen bir olayı nakletmektedir:
Bir keşiş araştırma yapmak için bir köye gitmişti. Önce o köyün mezarlığına girdi. Çünkü kültürlerin, yaşam felsefesinin böyle yerlerde gizli olduğuna inanıyordu.

Gözleri birden mezartaşlarının üzerindeki rakamlara takıldı. Mezartaslarinda 5, 867, 900, 20003, 4979, 7, 421 örneği, birbiriyle hiç de bağlantısı olmayan rakamlar vardı. Uzun uzun düşündü, fakat bu rakamların anlamını çözemedi. Köyün en bilge kişisine gitti, ona sordu:

"Nedir bu rakamlar Tanrı aşkına?" dedi. "Bu rakamların gösterdikleri ay mıdır, yıl mıdır, saat midir?"

Bilge kişi gülümseyerek yanıtladı:
"Bizler bebeklerimiz doğdugu zaman, bellerine bir ip bağlariz" dedi. "Yaşamı boyunca her güldüğü an, o ipe bir düğüm atariz. Öldükten sonra ise, bellerindeki düğümleri sayar, düğümün sayısını mezartaşına yazarız."

Bilge kişi, karsisindaki keşisin birşey anlamadığını görünce açıklamasını sürdürdü:
"Böylece onun, ne kadar 'yaşamış' olduğunu anlarız."
Gülümsemeyi unutmayın...

Bu da babamdan dün gelen e-mail:

Öyle sabah uyanır uyanmaz yataktan fırlama
Yarım saat erkene kurulsun saatin
Kedi gibi gerin, ohh ne güzel yine uyandım diye sevin..
Pencerini aç, yağmur da olsa, fırtına da olsa nefes al derin derin
Yüzüne su çarpma, adamakıllı yıka yüzünü serin serin
Geceden hazır olsun, yarın ne giyeceğin
Ona harcayacağın vakitte bir dilim ekmek kızart
Çek kızarmış ekmek kokusunu içine
Bak güzelim kahvaltının keyfine..
Ayakkabıların boyalı olsun, kokun mis,
Önce sana güzel gelsin aynadaki siluetin
Çık evinden neşeyle, karşına ilk çıkana gülümse, aydınlık bir gün dile
Sonra koş git işine, dünden, önceki günden,
Hatta daha da eskiden yarım ne kadar işin varsa hepsini tamamla,
Ohhh şöyle bir hafifle
Bir güzel kahve ısmarla kendine, seni mutlu eden sesi duymak için alo de
Hiç işin olmasada öğle üzeri dışarı çık
Yağmur varsa ıslan, güneş varsa ısın, hatta üşü hava soğuksa
Yürü, yürürken sağa sola bak, öylesine değil, görerek bak
Çiçek görürsen kokla, köpek görürsen okşa, çocuk görürsen yanağından makas al..
Sonra,şöyle bir düşün, kimler sana yol açtı, sen çok dar da iken kimler seni ferahlattı, hani kapını kimsenin çalmadığı günlerde kimler kapını tıklattı? Ne kadar uzun zamandır aramadın onları değil mi?
Hadi hemen uğrayabilirsen uğra, arayabilirsen ara
Hatırlarını sor, öyle laf olsun diye değil, kucaklar gibi sor..
Bu sadece onların değil, senin de yüreğini ısıtacak, yüzünde güller açtıracak..
Günün güzeldi değil mi? Akşamın da güzel olsun.. Yemeğin ne olursa olsun, masanda illaki kumaş örtü olsun..
Saklama tabakları, bardakları misafire
Sizden ala misafir mi var bu dünyada
Ailecek kurulun sofraya, öyle acele acele değil, vazife yapar gibi hiç değil,
Şöyle keyife keyif katar gibi, lezzete lezzet katar gibi, eksik bıraktıklarını tamamlar gibi tadına var akşamının..
Gece evinde, dostların olsun
Sohbet mezen, kahkahan içkin olsun..
Arkadaşım, hayat bu daha ne olsun?

Ama en önce ve illa ki sağlık olsun!

Can Yücel

Son söz:
"FARKLI OLMAK İÇİN DÜNYAYI DEĞİŞTİRMEK GEREKMİYOR.
SADECE İKİ KİRAZI BİR ÇÖPÜ YANYANA GÜLEREK KOYMAKTA.
MUTLULUK ORADA , O ANDA."

Yarın ne yapıyorsunuz?

2008-08-31T20:08:00.003+03:00

Merhaba,
Bu soruyu özellikle herkesin arkadaşlarına hatta kendisine sorması gerek. Bunun sebebi şu...
İnsanlar genelde yarını planlamıyorlar. Hayır hayır, yarın yapılması gereken işler her zaman oluyor biliyorum. Bu işler "genelde" hep başkalarının size atadığı işler oluyor, ya da zorunluluk ile yapılıyorlar. Ancak acaba siz sadece kendiniz için, istediğiniz ya da farklı olacak birşey yapmayı neden düşünmüyorsunuz?
İnsanlarla son zamanlarda beraberken, şunu fark ettim. Ne yapmak istediklerini bilmiyorlar. Değişik birşey yok hayatlarında. Aynı günler haftalar birbirini takip ediyor. İstek duyacakları, heyecanlanacakları birşey yok.
Tatile çıkarken yanında laptop alanlardanmısınız?
E-maillerinize ulaşamadığınızda ne hissediyorsunuz?
Facebook'ta eşinize sevgilinize mesaj atıyor musunuz?

O zaman...

Kurtarın kendinizi bu girdaplardan. Her zaman için değil, sadece kısa bir süre için bile olsa, farklı birşey yapın.

Ben ne mi yaptım, bu haftasonu uzun zaman sonrasında vapurla cmt günü Burgazada'ya ve pazar günü de Kadıköy'e geçtim, Babayani ve Çiya'da yemek yedim, tüneli ve feniküleri kullandım, fotograf çektim, Pera Müzesi'nde Miro'yu gördüm, Cuma gecesi İstiklal'de ateş gösterisini izledim, Meksika ve Venezuella'dan gelen 3 kişinin kukla gösterisini izledim.

Siz ne yaptınız? Yarın ne yapacaksınız?

Biraz da hareket gerek....

2008-08-28T20:03:00.003+03:00

Biz bazen kantarın topuzunu kaçırıyoruz. Bir konuya odaklanıyoruz, sanki diğer şeyleri önemsizmiş gibi unutup gidiyoruz.
Son zamanlarda bazı konular üzerine çok düşünüyoruz. Evet haklısınız zamanında plansız programsız kontrolsüz işe başlamaktan dolayı çok hata yaptık. Ama planlama nedir onu tam öğrendik mi?
Planlama derken insanlar tüm detaylarıyla herşeyin net olmasını bekliyorlar. "O nasıl bu nasıl, görmeden hareket etmeyelim" deniyor. Sonunda harekete geçemeyen birisi olup çıkıyoruz.
Ben hayatıma planlamacı olarak başladım. Planlamanın ana bazı kuralları vardır, onları sizinle paylaşmak istiyorum:
1. Plan hiçbirşeydir. Yapılan her plan bozulur.
2. Plan bozulduğunda yenisi yapılır.
3. Yani PLANLAMA herşeydir.
4. Yeni planı yapmak, bitirmek için zaman kısıtı vardır.
YAni plan yapmak zorundasınız ve bir zaman gelinc de elinizdekilerle harekete geçmelisiniz.
İnsanlar hep plan yaparak ve strateji geliştirerek duruyor ama harekete geçmeyince bir arpa boyu ilerleme olmuyor. Ve de en önemlisi tecrübe kazanılmıyor.
Bir arkadaşımın lafıyla bitireyim...
"5 düşünen bir aptal kadar yol alamaz!"
Buyrun :)

Püf Noktası....

2008-08-24T13:20:00.004+03:00

Nerdesin deseniz haklısınız. 10 gündür bir proje için detaylı bir çalışma içerisindeydik ve anlımızın akıyla çıktık.
İşin önemi esasında benim ilk defa yeni farklı bir gruba eğitim veriyor olmamdı. Bunun yarattığı gerilim sayesinde çok çalıştık. Sonucu da çok güzeldi, harika bir 3 günlük program sonucunda döndük geriye.
Farklı insanların karşısına çıkmanın yarattığı gerilim insanı çalışmaya zorluyor. Doğrusunu isterseniz son dakikaya kadar tekrar ediyorduk kounlarımızı.
Başka bir taraftan bakılınca da harika bir deneyim, harika insanlarla mükemmel bir paylaşım yaşadık diyebilirim. Paylaşım diyorum çünkü eğitim sırasında ben de bir ton yeni şey gördüm. Benim yaşadıklarımı o kadar farklı şekillerde yaşamışlar, o kadar çok farklı bkış açıları deneyimleri var ki. Oradan dönünce yorgun ama yenilenmiş bir şekilde geldim diyebilirim.
İşte hayatın püf noktalarından biri:
"Ne kadar okuyan mı bilir , ne kadar gezen mi?"

"Zor"un insanı olmak

2008-08-13T23:58:00.003+03:00

Geçenlerde bir arkadaşım bana "Sen zorların adamısın" dedi. İşlerin yoğunluğundan dolayı, biraz enerjimi azalmış hissettiğim bir anımda, bu sözler beni tamamen kendime getirdi.

Gerçekten de az zaman içerisinde çok iş yapmak gibi bir çabam var. Ne yazık ki öyleyim. Bir koltukta birkaç karpuz.
İnsanlara hep planınızı yapın, zamanınızı işinizi dengeli yapın diyorum, ama ben de kendimi zorluyorum. Zorlayınca oluyor olmuyor, ama çok enerjisi gidiyor insanın.
Bilemiyorum bu insanın kendi ayarı. Bazı zamanlarda işleri yaymak ve nefes almak gerek, bazen ise kasmak ve çok çabalamak. Neyi ne zaman yapacağınız size, enerjinize, isteğinize kalmış.
Bakmayın bana bazen oflarım patlarım ama sabahında yepyeni olarak uyanmayı da bilirim.
Bir hocamın söylediği gibi, 3 tip enerji var demişti, vucüt - yani fiziksel, kafa -yani düşünce ve duygu - yani istek. Bunlar 0-1 arasında bir değer ve çarpan gibi, birinin azalması toplam sonucu azaltmaya yetiyor.
Sizin hem vücut, hem kafa, hem de duygu enerjimi tam olsun.

Fark ufak, etki büyük

2008-08-08T23:47:00.004+03:00

Bugün hayatımda ilk defa biletli olduğum bir aracı kaçırdım. Yani bir otobüs, gemi ya da uçak olarak ilk defa bir aracı kaçırdım diyorum. Esasına bakarsanız rahat bir insanım, beklettiğim insan çoktur, ama bu şekilde bir olay ilk oldu.

İzmir'e seyahatimiz bu sebeple yarın sabaha kaldı.
Görüyormusunuz 2 dakika ile hayatımda neler değişti, işte etkiye bakın:

1. Neredeyse 100 YTL yandı.
2. Hem benim hem eşimin morali kaçtı.
3. Paparayı yedim tabbi ki, hatta bir ton başka şeyle beraber -kadın usulü :). Ortaya çıkan mutsuzlukla tatilin de başlangıcı tatsız oldu.
4. Bunun yanı sıra, imajım kaydı, bilirsiniz kadınlardan bir hikayeyi 100 defa dinleriz, artık adım çıktı dokuza inmez sekize.

Yani anlayacağınız, bugün keyif kaçtı, yarın da biraz hatta gelecekte de biraz kaçacak. Yani 2 dakika için ödenen bedele bakın.

Suç bende tabii ki, kabul ediyorum, sebeplerini de biliyorum zaten. Bir daha mı aynı şeyi asla yapmam. Aklım başına geldi mi geldi.

Haa bu arada IDO'ya da başvuru yapacağım, 2 dakika ile geç kalınca insan biraz yardımcı olur değil mi? Yook nerdee... Neredeyse, sizin yüzünden gemi boş kalktı diye kızacaklardı.

Esas suçlu nerede?

2008-08-07T17:57:00.006+03:00

Bugün çok üzücü bir haber aldım.
Motordan düşen polis şehit oldu
Ne yazık ki haberi okuyunca, her zaman karşımıza çıkan bir hastalıkla karşı karşıya geldim. Ne mi?
SUÇU BAŞKASINA ATMAK!
Haberin detayları şöyle;
"... devriye gezerken mıcırlı yolda kayarak kaza yaptı. Bir süre süreklenen motordan düşen ..."
Görüyormusunuz, başlığa bakarsanız suçlu kim? Yazıya bakarsanız suçlu kim? Birilerini devamlı suçlu yapmaya çalışıyoruz. Suç bizde kalmasın da...
Suçlu ayağa kalk!
1. Elbette ki polislerimiz tam teşekküllü korumalar giyebilirlerdi.
2. Elbette ki polislerimiz yolda daha dikkatli sürmeliler. 3. Motor sürmek ayrı bir dikkat ister, yorulmamak gerek.
Hemen buluruz bunları.
Hatta başka suçlu da bulunmuş haberde;
4. "...yoldaki mıcırdan..." Mıcır suçlu, orada durmaması gerek.
Düşünmek, sormak gerekli bence

1. KORUMA EŞYALARI TEMİN EDİLİYOR MU, ZORUNLU KULLANDIRILIYOR MU?
2. SÜREKLİ EĞİTİM VERİLİYOR MU?
3. MESAİLERİNE DİKKAT EDİLİYOR MU?
4. NEREDE YOLA O MICIRI KOYANLAR? KİM ONLAR? MICIR KENDİLİĞİNDEN Mİ GELDİ?!
Haberde bu sorulara cevaplardan bir iz yok. Mesela yoldaki mıcırı kim koymuş, neden orda? Eminim ki de hiç mi hiç adı geçmeyecek.
O kadar çok yoldaki çukur, mıcır ya da kumdan kaza yapan kişi gördüm ki, çoğunun sonu iyi olmadı. Suçlu kolaylıkla motorsiklet sürücüsünde derler, zaten risklidir de. Ama o resmin arkasında esas başka kimler vardır, kimse düşünmez. Suçu başkasına atmayı düşünmüyorum ama suçun birazının da sorumluluğunu hissetse bazıları, eminim ki düzeltmemiz mümkün olabilecek. Oysa -basının da yardımıyla- suçlu ortada, polis ve mıcır, yoksa başkaları değil. Bakış açınızı lütfen genişletin ve başka kimler var işin içinde görün.

Değişiklik yapmak gerek, ufak da olsa...

2008-08-06T22:57:00.004+03:00

İnsan beyni aslında tembelliğe yatkındır. Yani bir işi düşünmeden yapmak için elinden geleni yapar. Bir taraftan olayın hep aynı olmasını ve de otomatiğe bağlayarak yapmayı ister. Bu şekilde daha az enerji harcayacaktır.
Bazı olayları, örneğin araba kullanmayı, bisiklete binmeyi, biz bir zamandan sonra düşünmeden yapmaya başlarız. Buna bir çok örnek verebiliriz.
Bu yaptıklarımız aslında ön-bilinç tarafından yönetilmekte, diyorlar. Bu sayede biz alışkanlık oluşturduğumuz davranışları düşünmeden yorulmadan yapıyoruz. Bunun bir de yan etkisi var tabii ki, o da dikkatsizce yapmaya başlıyoruz. Ortamda ufak bir değişiklik olursa bu gözden kaçıyor ve başımıza işler açılabiliyor. Hani "Eli işte gözü oynaşta" olayları da bunlara benzer...
Bunları neden mi anlatıyorum, bugün kafama otopark kapısını yedim. :) Merak etmeyim motordaydım, yani kaskım kafamdaydı. Bana birşey olmadı ama kaskın ön parçasının yenisini almam gerek. Bu neden mi oldu, işte tam benim dikkatsizliğimden, aslında otoparkın inen kapısı önümdeki araçla beraber kalktı, ben de arabayla beraber (aslına bakarsanız inen kapıdan da yırtabileceğimi düşünerek) geçmeye çalıştım. Güm kafaya yedik.
İnsan bazı şeyleri otomatiğe bağlayınca farklı bir yerde işte bu şekilde hatalar yapabiliyor. Dolayısıyla yeni ortamda dikkatli olmak, beyni açık tutmak gerek.Bunun için kişinin kendini devamlı değişik ortamlara gitmeye zorlaması gerektiğini söylüyor bilim adamları. Bu şekilde değişikliklerle hayata renk katıyorsunuz, tekdüzeliğin verdiği sıkıclık ortadan kalkıyor.
Bütün bunları sizin kulağınıza küpe olsun diye yazmıyorum sadece. Otomatiğe bağladığınız nasıl davranışlarınız varsa, siz onları amman dikkatli yapın. Hatta , mesela otomobilinizle işe giderken bazen yoplları değiştirin, yürürken başka yerlerden gidin. Bu değişiklikler göreceksiniz ki sizi daha heyecanlı, hareketli ve mutlu kılacak. Günlük hayatınızda ufak değişiklikler, eve giden yolunuzu değiştirmek, başka birkaç hobi bulmak (spor gibi), görün sizin tekdüze hayatınızda yeni mutlu bir pencere açılacak.

İstediğini yapmak

2008-08-03T22:29:00.004+03:00

"Ölü Ozanlar Derneği"ni izliyorum. Geçenlerde bir kitapta okuduğum dizeler karşıma çıktı...

"Ormanda karşıma iki yol çıktı, ben az kullanılmış olanı seçtim."
R.Frost

İnsanların önüne her an, her dakika bir seçim çıkıyor. Bu seçimlerle hayatımızı ne kadar farklı hale getiriyoruz, farkında değiliz. Seçim yapmayı ciddiye almalıyız, çünkü...

Seçim yapmak, yani kendi seçimini yapmak, ya da seçimini kendin yapabilmek hayatın en güzel şeyidir.
Seçim sana aittir, senin seçimindir.
Seçim acı verir, mutluluk da.
Seçim yaparken kesinlikle vazgeçmiş olduklarımız vardır, bir de kazanmayı umduklarımız -olursa diye.
Seçim zorunluluklar da vardır, kurallar da, asilik de, serserilik de.

Bütün bunlardır. Seçim yaparken aptal olmamak gerekli, ama her zaman da mantıklı hareket edilmez. Sıfırlar ve birler..
Yarın sıfır mı olmak gerek yoksa bir mi, yoksa yoksa doğru cevap başka bir boyutta mı?
Bilemem, size doğru seçimin ne olduğunu ben söyleyemem. Ama unutmayın, seçim yapacaksınız, yapmak zorundasınız. Sadece keşke demeyin sonra, öncesinde düşünün yeter...
Sevgiler...

Not:
Bu arada dün akşam yıldızlara bakarak uyudum. Samanyolunu en son ne zaman gördünüz?

İşten zevk almak, işte eğlenmek

2008-07-29T22:24:00.007+03:00

"Fish-Balık" diye bir kitap vardır. İnsanların yaptığı işten zevk almasını örnekleyen bir kitaptır. Hatta eğitimleri de verilmişti.
Bu aslında çok güzel bir olaydır. Zevk aldığın işte çalışmak. Bunun size püf noktasını söyleyeyim mi? İnsanlar nerede yanlış yapıyor biliyor musunuz?

Olay şu esasında. Zevk almasını bilen kişi olmak önemli.

Yani zevkine göre iş bulmak değildir cevap. Tabii ki çok zevk veren işler var, ah keşke onlarda çalışsak diyebilirsiniz. Ancak etrafınızda işinde mutlu gördüğünüz kişilerdeki şeytan tüyü şudur; onlar yaptıkları işten zevk "almasını" biliyor.
Elbette ki onların işinin de zor, sevilmeyecek tarafları vardır, ancak onlar iyi tarafını görmeyi biliyor.
Avusturya'dan bir arkadaşımız geldi. O buradaki hayata "ah keşke" diyor, buradakiler de oraya. Orada yaptığı geziler, çalışmaları buradakileri büyülüyor. Buradaki hayat ise onun gözünde tütüyor, ama dönmeyeceğini söylüyor.
Ortada devamlı birşeylerden mutsuz olan insanlar yaratılıyor, ancak aslına bakarsanız tam tersi olmalı. Yani birşeylerden mutlu olmak gerek.

Olumsuz bir tek şey olsa, biz hemen olumsuza dönebiliyoruz. Bütün keyfimiz kaçıyor. Tekrar kendimize gelmek bizim için çok zor oluyor.
Yapmayın, ben olumsuz birşey ile karşılaştığımda, sadece onun etkisinde kalmamaya çalışıyorum. Hayır görmemezlikten gelmek ya da onu kabul etmemek değil söylediğim. Devekuşluğu yapmayın. Ama onu sadece bir gerçekolarak kabul edin ve devam edip ona takılı kalmayın.
Ne kadar kötü görünen bir iş bile yapsanız, inanın insandaki hayal gücü ona keyifli bir hayat için yol gösterecektir. Umarım aşağıdaki hikaye/fıkra sizi biraz güldürür.

Tıp fakültesinde ilk kez kadavra başına toplanan öğrenciler, bayağı bir merak ve ilgiyle kadavrayı incelemektedirler.
Profesör dersine baslar;
'Tıpta iki şey doktorlar için çok önemlidir. İlki insan vücudu ile ilgili hiçbir şey sizin için iğrenç olmamalıdır.
Örneğin,...'
der ve parmağını cesedin anüsüne sokup çıkartır, kendi ağzına götürür.
'Hadi bakalım şimdi sizler de ayni şeyi yapınız !'
Öğrenciler şok içinde, hepsi duraksarlar ama bakarlar ki profesör cok ciddi, istemeye istemeye hepsi sirayla kadavrayı parmaklayip sonrada parmaklarını emerler. Öğrencilerin hepsi bu işin tadına bakıp berbat bir hale gelmişken, profesör konuşmasını sürdürür;
'Bir tıp doktoru için ikinci en önemli nokta gözlemdir' der ve devam eder;
'Ben kadavranin anüsüne orta parmağimi soktum ama kendi ağzıma işaret parmağımı götürdüm. Şimdi bir doktor icin, dikkat etmenin ne kadar önemli olduğunu da öğrenmiş bulunuyorsunuz....!

Hayata dokunmak

2008-07-29T13:14:00.004+03:00

Son günlerde reklamlarda farkında mısınız -gelen yabancı bir banka- reklamlarında yabancı kişileri kullanıyor, biri aşçı biri fotoğrafçı. Her ikisi de bizim, Türk insanının günlük hayatının renklerinden bahsediyor, hayata dokunabildiklerini söylüyorlar.

Motorla dolaştığımızda -özellikle de şehrin dışına çıkabildiğimizde- hayata dokunabilmeyi anlıyorsunuz. Mutlu olmak çok kolay, daha basit sanki oralarda. O kadar küçük şeyler var ki keyfinizi yerine getiren. Bir ufak çocuğun bakışları, birine yardım etmek, birinin sana çay ısmarlaması, hal hatır sorması.
Evet evet, geçen haftasonu kaçamadık. Şehrin içinde gezelim bari dedik ama sonuç ne oldu biliyormusunuz? Sıkıntılı 3-4 saat sonra eve döndük. Resmen yormuştu şehir beni.
Aslına bakarsanız güzel bir geziydi, Rumeli Feneri'ne kadar gittik, güzel bir köfte, boğazda çay içtiğimiz bir gündü. Ama eksik olan birşey vardı. İnsana dokunmamıştık, ve farklılık buradaydı. İnsanlarla değişik ortamlarda beraber olmak benim en büyük ihtiyacımdı ve onu alamamıştım.
Şehir bizi gerçek insandan nasıl uzaklaştırıyor o zaman insan anlıyor.

Mutluluğun bedeli

2008-07-28T10:42:00.002+03:00

Mutlu olmak için bir bedel ödenmeli, bu bedelin fakında değiliz. Hatta bedeli ödemeden mutlu olmak isteyen insanlarız biz.
Mutlu olmak için ne istiyorsunuz sorularına cevaplar:
- başarılı olayım
- işim olsun/işimde yükseleyim
- param olsun
- hemen olsun
- güzel bir ilişkim olsun
- vs vs vs
Bütün bunların olması mümkün. Ben herkesin hayatında mutlu olabileceğine inanıyorum. Bunları yapmak için mümkün olan yollar var.
Bir koç olarak insanlara bir şekilde yardımcı olmaya çalışırken esas sorunun insanların mutlu olma yolunun farkına varmaları olduğunu anladım. İnsanlar mutlu olmayı bilmiyorlar. Mesela daha geçen gün bir arkadaşımızla konuştuğumuz konu bu aralar yazılıp çiziliyor.
Konu tatilde hala işle bağlantılı olmak.
Blackberry'yi Türkiye'ye getiren insanlardan biri olarak ve de mobil çalışma ve hayat üzerine bir ton çalışma ortaya koyan ben, artık yaptığım işin etkisini sorgulamaya başladım. Aslında ortaya koyduğumuz ürünlerin yanlış olması değil, esas onların yanlış kullanılması sorun.
Burada insanların şunu anlaması lazım. Tatilde enerji toplamalıyım, kafamı dağıtmalıyım, duygularımı ortaya çıkartmalıyım. Bunu engelleyecek herşeyi ortadan kaldırmalıyım.
Sen bunu yapmazsan ya da yapamazsan, işe dönmüyorsun ki, zaten işten ayrılmamışsın (fiziken ayrılmışsın ama kafan ayrılmamış).
Olmuyor. Bu şekilde olmuyor. Yine elimizdeki araçları yanlış kullanıp onlara suç atmayalım. Bunu yönetmek elimizde. Mutlu olmak için hayatımızda buna dikkat etmeliyiz.
Unutmayın çocukken nasıl basit şekilde mutlu olurduk, çocuk mutlu olurken o an neredeyse etrafında ne varsa onunla mutlu olur, başka birşey yoktur aklında.

"Bir fotoğraf çekilebilirmiyiz, dudaklarım dudaklarında?"

2008-07-24T08:21:00.002+03:00

Günaydın, herhalde ilk defa sabahın bu saatinde yazıyorum.Toplantıya gitmem gerek, kahvaltımı ettim, hazırlanıyordum. Mirkelam'ın şarkısını dinledim biraz önce. Evden çıkmadan önce müzik iyi oluyor. İnsana gün için enerji veriyor.
Bu şarkı bir anda bende birçok düşünce duygu uyandırdı.
1. Birkaç haftadır, İstanbul dışındayım eğitimler için. Bu eğitimlerin şehir dışında olmasının en kötü tarafını anladım. Düşünsenize 3-4 gün kimseye dokunmuyorum. Sadece elle tokalaşmalarım oluyor, o kadar. Neye aç kaldığımı şimdi çok iyi anlıyorum.
2. İnsanlara dokunmak sanki hayata dokunmak gibi. O zaman yaşadığınızı hissediyorsunuz. Düşünsenize kaç kişiyle rahat şekilde sarılıyoruz, omzuna yatıyoruz, sarılmasına izin veriyoruz, öpüyoruz? Hatta hayat bizi giderek bunların daha da az yapıldığı bir şekle sokuyor!
3. Öpmek, öpüşmek ile ilgili bir programda, öpüşmenin yararlarından bahsediyordu. Yüzün (kasların hareketinden dolayı) güzelleşmesinden salgılanan hormonlara kadar bir ton faydası varmış. E neden yapmıyoruz? Mutluluğun basit sırları belki de bildiğimiz şeylerdir, değil mi?
Mirkelam'ın dediği gibi

Bir fotoğraf çekilebilir miyiz?
Dudaklarım dudaklarında
Bir fotoğraf çekilebilir miyiz?
Ağzım kulaklarımda.

Mutluluk iksiri

2008-07-22T11:34:00.004+03:00

Mutlu olmak mı istiyorsunuz

Neden olamıyorsunuz? Mutlu olmak için mesela ne lazım? İstediklerinin hepsini elde etmek mi gerek? Ne gerek, ne gerek????
Düşünülmesi gereken şey ise mutlu olmayı bilmek bence. Etrafımda bir ton insan var, konuştuğumuzda pırlanta gibi insanlar ama mutsuzlar.
Mutsuz olmak için bir ton sebep sayıyorlar. Oysa mutlu olmak için birşey söyleyemiyorlar.
Benim çıkarım ne biliyormusunuz? İnsanlara mutlu olmayı öğretmemişiz. İnsanlar birşeyler olunca mutlu olacaklarını sanıyorlar. Mesela üniversiteye girince, işin olunca, evin olunca ya da evlenince...
Ama bunlara ulaşınca mutlu oldun mu diye sorunca cevap hayır oluyor.
Neden olmadı diyince de sebepler hep var. Sebeplere inince bakıyorsunuz ki insanlaın ihtiyacı olan aslında çok ama çok basit şeyler var, onlar yok hayatlarında.
O basit şeylere önem vermemişiz, onları aramamışız bulamamışız. Ondan mutlu değiliz.
Ben yardımcı olmaya çalışıyorum. Aslında sadece ayna olmaya hayatı göstermeye ve ışık tutmaya çalışıyorum.

"Sahip olma" içgüdüsü

2008-07-21T08:45:00.006+03:00

Merhaba,
Kritik bir cümle daha paylaşmak istiyorum.

İnsanların bir şeye sahip olmak amacıyla sahip olmak istemesi ile başkaları sahip olmasın diye sahip olmak istemesinin farkı vardır.

Bunu söyleyen kişi, koleksiyoncuydu. Koleksiyon yapıp biriktirdiği kitapları insanlarla paylaşıyor ama satmıyordu. Esas koleksiyonculuğun farkı bu diyordu.

Sahip olmayı başarı olarak düşünürsek, bu başarıya sizi iten güç nedir?

Sahip olunca ne olacak? Mutlu mu olacaksınız?

Neden mutlu olacaksınız, gerçekten söyleyin sizi mutlu eden nedir?

Burada yanlış birşey yok esasında. İnsanlar farklı dürtülerle başarıya ulaşabilir. Bu insanın doğası. Hırslı olmanın başarıda çok etkisi var. Hırs diyince aklımıza hemen kötü tarafı gelmesin; hırslı olup da başarıya ulaşan bir sürü başarı hikayesi var. Hatta hırslı olmayıp da başarıya ulaşan yok gibi.
Ancak başarı hikayelerinin dışında hırsla gözü dönüp, başkalarına zarar vererek birşeyler yapmaya çalışanlar da var. Bu iyi değil ama hayatta o da var.
Seçim sizin.

Bir de neye sahip olmak istiyoruz ki? Bunu unutmuşuz sanki, iyi bir işe sahip olmayı herkes istiyor ama iyi arkadaşlar veya aile kaçıncı sırada? Sıralamada var demeyin bana, esas ona ne kadar zamanınızı ayırıyorsunuz onu söyleyin...
Ben derim ki siz etrafınızdakileri tutun, sarılın, onlarla beraber hayattaki hedeflerinize ulaşın.
Şunu unutmayın, şu anda kaç kişi mutlu ve beraber olmak istediği kişilerle beraber yaşayabiliyor ya da ölebiliyor. Zorunlu zannettiğimiz gibi yaşıyoruz ama gerçekten böyle mi olmalı?

"Antreman yorulmaya başladığında başlar"

2008-07-20T23:09:00.004+03:00

"Beyaz Gölge"yi hatırlıyor musunuz? Belki Türkiye'de basketbolun çığır atlamasını sağlayan dizi odur. Benim çocukluğumda önce "Beyaz Gölge" izlenir sonra da çıkıp basket oynanırdı.
Orada Coolidge vardı, hatırlarmısınız nasıl "koşardı" antremanda.. Ayakları terden kalkmadan acayip ağır bir şekilde. 2 dk sonra da yorulduk diye bağırırdı. Koç ise hiç yılmadan koş derdi ona, koş...
Belki spor yapan, ama ciddi takımda oynayan arkadaşlar beni daha kolay anlayabilir, koçunuz ya da antrenörünüz sizi yormayı sever. Yorulmadan terlemeden olmaz başarı. Yetenekli olabilirsiniz. Yeteneğiniz sizi bazı kolay başarılara ulaştırabilir. Ancak yüksek hedefleriniz varsa terlemeniz gereir.
Bugün başlıkta geçen söz duydum birisinden. Zamanında koçumun bana söylediklerini hatırlattı. Hatta (ben voleybol oynuyorum) koç kaytarmaya çalıştığımızda daha da üstümüze gelirdi. Onun görmek istediği kendimizi zorlamamız, yırtmamızdı. Bazıları için 30 cm sıçramak başarıyken bazıları için 50 cm başarıydı. Hepimize daha fazlası için "hadi" derdi "başarabilirsin".
Hatırlıyorum da bir savunma çalışmasında harika bir top çıkarmıştım uçarak. O saniyede topu çıkardım diye bir an yerde "nasıl çıkardım ama" diye düşündğm ve yerde yatmaya devam ettim. Ama belki 1 saniye. Duyduğum ses "KAAAAAAAALLLLLLLLLLLK" idi döndüm ve kafamı kaldırdığımda koç elindeki topu kaldırmış ve suratıma smaç vurmuştu bile. O günden sonra yerde bir saniye dahi kalmadım.
İnsanlarda bir arayıştır var, kolayca başarıya ulaşmak. Elbette bazı örnekler ortalıklarda. Size onlar kolay başarıymış gibi görünüyor, ancak arkasında bir sürü sebep ve hikaye olabilir. Zamanımızı ve enerjimizi kolay başarıya harcayıp, bişi yapmıyoruz genelde. Kendinizi yırtmadan birşeyler yapabileceğimizi düşünüyoruz hep.
Devam edin diyeceğim. Bulursanız bize de haber verin :)

Tık! Tık!... Orda insan var mı?

2008-07-17T22:51:00.007+03:00

Son günlerde karşı karşıya kaldığım kişiler ticaretin göbeğinde olan, tamamen ekonominin her türlü ufacık dalgalanmasından etkilenen küçük esnaflardı. Onlarla konuştuğumda şunu hep hissettim.

Satışı ya da ticareti dürüst yapan kalmamış mı?

Bu kişiler bundan şikayet ederken ağızlarından kendileri kaçırıyorlar, aslında onlar da birşeyler çeviriyorlar fırsatını bulunca. Ancak başkaları da yapınca şikayet etmeyi biliyorlar.
Daha geniş çağlı bakıldığında aslında tüm ülkemizde neredeyse her yerde var. Hatta insanlar teşvik ediliyorlar, kimse duymazsa yapılabilir, yapmayana eşek deniyor.
En basitinden:
- Trafik kuralları, Hız limitleri, Emniyet şeritleri, Işıklar ve tabelalar.
- Vergi
- Oturduğumuz sitede park yeri düzeni, ya da sokakta düzgün park etme.
- Çevre temizliği, Çöpler
Bunlara dikkat eden düzene uyan kaç kişi kaldı? Listeyi uzatmak mümkün.

İş hayatında ise herkes birbirinin kuyusunu kazıyor. Tam bir savaş var her yerde. Kurumsal tarafta kurum içinde herkes neredeyse düşmüş, müdürüyle savaş halinde olan, yataydakilerin nasıl altını oyarım diye düşünen. Ticaret yapanlar yarışacağız derken aslında birbirini batırmaya çalışıyor. Bugün duyduğum bir hikayede en son bir tanesi intihar etmiş.
Ne yapıyoruz, nereye gitmeye çalışıyoruz?
Türk olmak her zaman savaşmak demek galiba. Savaşacak düşman bulamadığımızda, kendi içimizde birbirimizin altını oyuyoruz galiba!!! Kültürümüz mü bu bizim? İnsanca yaşamak mümkün değil mi?

Belli ki insanlarda ciddi bir değer erozyonu oluyor.

Bunu insanlar da biliyor, rahatsız oldukları belli, ama ne yapacaklarını bilemiyorlar.
Ben son 4 günümü siz bu durumda ne yapabilirsiniz, ne yapmak istiyorsunuz diyerek geçirdim.

Cevap çok acı: "YAPAMAM" diyorlar.

Bir çıkış yolu bulmak ya istemiyorlar, ya bulma cesaretleri yok, ya da şikayet edip başkası bişiler yapsın demekten öteye gitmiyorlar.

Disiplin ne demek?

2008-07-15T00:31:00.001+03:00

Biz disiplini yanlış öğrenmişiz!
Bize birşeyi nasıl öğrettilerse öyle zannediyoruz ancak ya yanlış yaptılarsa?
Disiplin denince aklımıza başkaları tarafından uyulması gereken kuralların bize zorla uygulatılmasını anlıyoruz.
Oysa çok basit ve sade şekilde bana anlatılsa ben anlayacağım.

Bunu neden yapıyorum?

Çok ufakken bile, çocuğa diş fırçalamayı öğretirken mesela, bu iş aynı şekilde işliyor. Çocuğa dişlerini fırçalaması için zorluyoruz.
Oysa onun sorduğu bir tek şey var:
NEDEN?
Yani bana anlat diyor ben neden yapayım senin dediğini?
Eğer ki ona onun anlayacağı şekilde ona ne faydasının ya da zararının olduğunu anlatabilirsek, o inanın yapacaktır.
Bu sayede aslında en basit disiplin kuralını uygulamış oluyoruz.
Bir işi yapması için o kişinin işe inanması gerek. O zaman sadece metodunu öğrenerek disiplinli (bakın burada disiplini kendi sağlıyor) şekilde yapacaktır.

Boş olan şeyler....

2008-07-13T13:54:00.003+03:00

İnsanlar bize bazı şeylerin doğru bazı şeylerin yanlış olduğunu söylüyorlar. Belki de olmaz, yapılmaz, yapamazsın diyorlar.
Bunlara binlerce örnek verebiliriz. Bunları nasıl söylüyorlar, nereden biliyorlar? Belki deneyimleriyle ya da bir başkasından öğrendikleriyle. Belki haklılar, belki de değil. Hayat her zaman aynı kurallarla mı yönetiliyor, sonuçlanıyor?
Söylenen boş sözler vardır etrafta, heryerde. Başkalarının tabii ki söyledikleri hep olumsuz değil, olumlu şeyler de söylüyorlar. Ya da olumlu şeyleri olumsuz gibi söyleyenler var. Bunları kafamızın içine alırken kendimiz de düşünmeliyiz.

Hayatta her zaman herşey değişiyor. İnsanların hayatla ilgili deneyimleri, kuralları olabilir ama ben başka birisiyim. Benim yapabileceklerim farklı. Zaman da değişti. Ortam değişti. Neden aynı kural geçerli olsun ki?

Hayatta elbette ki uyulması gereken kurallar var, uyulmasının yararlı olacağı kurallar. Ancak "insan" olmamızın sonucu olarak, bir taraftan da kendimiz karar vermek istiyor, başkalarının sözleriyle hareket etmek istemiyoruz. Bize yapılmamasını ya da yapamayacağımızı söylerken, sanki bizi engellemeye çalışıyorlar gibi geliyor, değil mi?
Bu durumda en sevdiğim yere geliyoruz. DENEMEK... Bazen başarıya ulaşmak için insanın denemek için inanılmaz bir istek duyar. Etrafındakilerin söylediklerine kulaklarını tıkar.

Bunun için çok güzel bir hikaye size...

Bir grup kurbağa çok yüksek bir kulenin en tepesine ulaşmak için yarışmaya başlamışlar. Onları izleyenler hep aynı şeyi söylüyorlarmış:
"Ne acı hiç biri tepeye ulaşamayacak"
Bir süre sonra kurbağalar teker teker pes etmeye başlamışlar. Bir tanesi hariç. En sonunda o durmadan zıplayan kurbağa tepeye ulaşmış.Herkes merak etmiş tabi.
Biri çıkıp kurbağaya başarısının sırrını sormaya karar vermiş. Bir de ne görsün kurbağa sağırmış. Söylenen o olumsuz cümleleri duymadığı için başarmış.

Yapabilecekleriniz sadece ve sadece size bağlı... Boş olan olumsuz şeylere takılmayın. Size her zaman hayallerinize ulaşamayacağınızı söyleyenlere karşı sağır olun. Hep olumlu düşünün.

Değişiyorum...

2008-07-03T23:16:00.003+03:00

Etrafımda değişen insanlar var. Onlarla değişimi konuşuyoruz.

Değişim kişiliklerde olmuyor, davranışlar değişiyor. Amaç kişiliğinizi değiştirmek değil zaten. İnsanın nasıl davrandığını değiştirebilmesi önemli.

Değişimden kaçmak için yapabileceğiniz tek şey var durmak. Durunca da geri kalıyorsunuz. Ben geri kalmak istemiyorum.

Değişimi 100% kontrol edemezsiniz, kontrol altınızda bulunmayan yerler olacak. İsterseniz buna şans deyin. Ancak her zaman yapabileceğiniz bir şeyler var, şans diyenlere cevap şansınızı arttırmak. Hazırsanız şans size güler.

Değişimde insanın devamlı kendine yatırım yapması, kendini geliştirmesi demek. Bu sayede kendine yeni ufuklar, yeni hedefler koymasını sağlıyor. Hayat boyu eğitim bundan dolayı önemli, ben oldum dememek lazım.

Değişen insanın ufku nasıl de genişliyor, gözleri nasıl parlıyor anlatamam.
Onlarla birkaç dakika beraber olmak hemen tazeliyor insanı.

Müşteriyi eğitmek

2008-07-03T22:19:00.003+03:00

Bugün bir arkadaşımdan dinlediğim 2 hikayeyi onun cümleleriyle sizle paylaşmak istiyorum.

1. geçenlerde bir müşteri geldi. İçeride bizim elemana bağırıyor. ne oldu diye kulak kabarttım. Olay şuymuş. Bu adam arabasını bize bakım için getirmiş. Bakım içerisindeki kontrolleri yapılmış. Normalde kontroller arasında olmamasına rağmen, arka sileceğin lastiğinin parçalanmakta olduğunu görmüşler. Bizim çocuklar ilgilenmek için adamı arayıp sormuşlar. Yaz olduğundan değiştirmek istemeyebilir ya da değiştirin diyebilir. Adam değiştirmeyin demiş. Arabasını almaya gelince başlamış söylenmeye. Efendim aslında arka silecek motoru bozukmuş, burası nasıl bir servismiş de onun farkına varmamışlar, o kadar para ödüyormuş ufak bir kontrol bile yapılmıyormuş. Adama iyi niyetle bizim çocuklar yardımcı olmaya çalışıyorlar, adam gereksiz yere bizimkilere bağırıp çağırıyor.

2. Bayanın biri gelmiş ilgilenilmesini bekliyor, o sırada bizim çocuklar dolu, ben ilgileneyim dedim. Çok acelesi varmış, randevu da almış, arabasını bakıma bırakacakmış, hemen de işine dönmesi gerekiyormuş, onu götürecek kişi nerdeymiş. 500 mt ileride bir plazada çalışıyormuş. Ben de buyrun sizi ben bırakayım dedim. Giderken bana sordu, bakımı ne kadar tutarmış. Detaylı bilmiyorum, dedim. Km'sini sordum, ona göre bazı bakım yapılabilecek farklı sistemleri hatırladığım kadarıyla söyledim, ancak kontrolden sonra maliyetin ortaya çıkabileceğini söyledim. Der demez, sen orda çalışmıyor musun, nasıl bilmezsin diye çıkıştı. Başladı bağırmaya, zaten birşey bilmiyorumüş kimse falan. Söylenirken aynı cevabı bizim çocuklardan da aldığını söyledi, zaten verilmesi gereken doğru standart cevap da bu. O sırada eskiyen paspasının gaz pedalının altında kaldığının farkına vardım. Sizin paspasınız eskimiş, gaz pedalına dolanıyor, yenisini verelim isterseniz dedim. Cevap: Sen şimdi bana paspas da satmaya çalışıyorsun. Hayır dedim, hediye edeceğiz. Bunu duyunca sustu biran, ve geldik, indi. Dönünce, iş formunun üzerine paspasın bedava değiştirilmesini yazıp imzaladım. Arabasını geri almaya gelince, formu görüp sormuş, kim bu demiş. Bizim patron demişler. Çok şaşırmış, utanmış. Hemen onunla görüşüp özür dileyim demiş. Ben toplantıdayım dedim, görüşmek istemedim.

Şimdi müşteri her zaman haklıdır diyenlerin bir çıklama yapabileceğini biliyorum. Müşteri odaklılık eğitimi verenler de söyleyecek bir ton şey çıkarabilirler. Ama arkadaşımın sorduğu şey şu:

MÜŞTERİYİ EĞİTMENİN BİR YOLUNU BULURSANIZ O ZAMAN KÖŞEYİ DÖNERSİN!

Kafa patltmaya değer, öyle değil mi?

İnsanların çöpleri

2008-07-03T22:06:00.004+03:00

Ben motor kullanıyorum. Motor kullanmak hakkında bir çok farklı yorum alıyorum her gün. İnsanlar genelde bunu çok tehlikeli buluyorlar. Haklı oldukları yerler var. Tehlikeli olmasının sebeplerini üçe ayırabiliriz:
1. Yol
2. Diğer sürücüler
3. Siz - evet motoru kullanan siz

Motorumu kullanırken, kontrol altında tutabildiğim 2 şey gaz ve frendir. Yolu ya da diğer sürücüleri değiştiremem. Başıma neler neler geliyor, ölümden dönüyoruz hergün neredeyse. Önemli olan kendinizin tehlikeyi yaratan olmamanız, ihtimallere olasılıklara göre sürüşünüzü ayarlamanız. (OlasılıkSız kitabına ithafen)

Olabilecek herşey size bağlı.

Geçenlerde e-posta ile aldığım ve arkadaşlarımla paylaştığım aşağıdaki mesajı buraya taşıma gereği hissettim. Bu mesaj benim motor kullanırken her zaman uyguladığım bir
taktik diyebilirim. Tavsiye ederim.

Bir gün bir taksiye atladım ve havaalanından hareket ettik. Sağ şeritte yol alırken siyah bir araba park ettiği yerden aniden yola, önümüze çıktı. Taksi şoförü sert bir şekilde frene bastı, kaydı ve diğer arabaya çarpmaktan milim farkıyla kurtuldu. Diğer arabanın sürücüsü camdan başını çıkartıp bağırmaya ve küfretmeye başladı. Taksi şoförü ona gülümsedi ve içten bir şekilde el salladı. Ve gerçekten çok arkadaşçaydı.

Sordum: 'Neden bunu yaptığınız? Adam neredeyse arabanızı mahvedip ikimizi de hastaneye gönderecekti.' Taksi şoförü bana, simdi 'Çöp Kamyonu Kanunu' dediğim şeyi öğretti.

Şoför pek çok insanin çöp kamyonu gibi olduğunu açıkladı. Her tarafta çöp dolu olarak dolanıyorlar; kızgınlık, öfke ve hayal kırıklığı dolular. Çöpleri biriktikçe onu bırakacak bir yere ihtiyaç duyuyorlar ve bazen sizin üzerinize bırakabilirler. Kişisel almayın. Sadece gülümseyin, onlar için iyi şeyler temenni edin ve yolunuza devam edin. Onların çöpünü alıp işyerinize, evinize veya sokaktaki diğer insanlara dağıtmayın.

İşin ana fikri şu ki, başarılı insanlar çöp kamyonlarının günlerini mahvetmesine ve ellerine geçirmesine izin vermezler. Hayat sabahları pişmanlıklarla uyanmak için çok kısa, dolayısıyla 'size iyi davranan insanları sevin, iyi davranmayanlar için dua edin.'
Çeviri: Lale Kulahli

Yaparım diyebilen

2008-07-03T14:35:00.005+03:00

Son zamanlarda insanlarla birçok alanda konuşmalar yapıyorum. Aslına bakarsanız konuların ne olduğu önemli değil, insanların konuyla ilgili söylediklerini size yazmak istiyorum.
- Öyle böyle olmaz, bence sadece şöyle olur.
- Ben vazgeçtim böyle yapılsın.
- Ben öyle olacağına inanmıyorum, bak o yaptı olmamış.

Eğitimlerde söylediğim birşey var;
"Sadece karpuz yattığı yerde büyür."

Bir sonuca varmak istiyorsanız, o konuda düşünmeli, kaliteli düşünce için de o konu hakkında sadece fikrinizin değil aynı zamanda bilginizin de olması gerekiyor. Sadece birkaç yerden duyulanlarla harekete geçerseniz olmuyor.

Hani bir hikaye vardır. Tam bilmiyorum ama şöyleydi sanırım (bilen yollarsa sevinirim). Okyanusta güçlü rüzgarlar büyük dalgalar var, ancak okyanusu geçerek istediği yere gidebilen az sayıda kişi yeni kıtaları keşfedebildi. Onların işleri kolay mı oldu? Hayır! Ancak onlar, konusunda uzman, hedeflerini koyan, rüzgar nereden eserse essin hedefleri için yeni yol planları yapan insanlardı. Başkalarına sorarsanız o okyanusları geçmek zordur, imkansızdır.

Aslına başlamak için gerekli bilgiye ulaşmak bu zamanda şikayet edilecek birşey olmamalı. Biraz dikkatli bakarsanız, kaliteli bilgiye, kaliteli düşünen tecrübeli insanlara da ulaşmak o kadar kolay ki. Etrafta bu konuda iyi olan kim var, bana kim yol gösterebilir dediğinizde bir ton insana ulaşabiliyorsunuz.

Unutmayın, rüzgar karşıdan bile esse, hedefinize gidebilmek için bilgiye ihtiyacınız var. Bilen insan şunu söyleyebilir:

"Çözüm yaratırım, yaratabilirim."

İnsanlarla başa çıkmak

2008-07-02T00:02:00.004+03:00

İnsanlarla başa çıkmak gerekli. Bunu söyleyince hemen akla "zor insanlar" geliyor ama şunu da düşünmek gerek, bizim de zor insan olduğumuz olmuyor mu?

Öncelikle şunu söyleyin, resimdeki çocuk zor bir insan değil mi?
- Kolayca iletişim kurabiliyor musunuz?
- Bazen sizi çıldırtan davranışlar yapmıyor mu?
- Sizin istemediğiniz şeyleri yapmıyor ya da söylemiyor mu?

İnsanları zor ya da kolay diye düşünmemek gerek belki de. İnsanlar o gün zordur, ya da o an zordur, o yerde ya da o durumda zor oluyordur??? Olamaz mı?
Zor insanlar var evet, sıfır değiller, onlar her yerde zorluklar çıkartanlar. Bunların belki de biraz profesyonellerden yardım aması gerekli değil mi? (EVET diyenler kafasını sallasın) Ama eğer ki siz bu konuda eğitimli değilseniz aman girişmeyin derim, içinden çıkamazsınız.
Sadece onlar mı yardım almalı? Sağlıklı olanlar da arada sırada yardım isteyebilir, yardıma ihtiyacı olabilir. Belki bize yardım eden bir arkadaşımız ya da büyüğümüz, yaptıkları sadece bize olayı biraz farklı göstermek, farklı bir yol önermek.
Dolayısıyla şunları net ortaya koymak gerek:
1. Herkes bir zaman zor insan olabilir.
2. Bazıları her zaman zordur.
3. Her zaman zor olanların yardıma ihtiyacı var.
4. Bazen zor olanlar da yardım alırlarsa, olayları daha kolay çözümlerler.
İnsanlara karşı geniş olmak, onları oldukları gibi kabul etmek için ilk adım. O zaman öyle ya da böyle istediğimiz sonuçlara ulaşabiliriz. UNUTMAYIN, amacımız istediklerimize ulaşmak, bişze her ters gelenle kavga etmek değil. Dolayısıyla, her türlü farklı davranışa karşı bizim de hazırlanmamış gerek ki cevabını verelim, tepkisiz kalmayalım. Sonra akşam evde "keşke ona şunu söyleseydim" dersiniz.
Boşuna dememişler "istediğimiz üzüm yemek bağcıyı dövmek değil" diye. Amacınıza ulaşmak için biraz düşünemeli ve doğru hareketleri apmalısınız.

Değişme - Değişememe - Değişmeme

2008-05-11T02:10:00.005+03:00

Değişim konusunda birçok söz söylendi bugün.
Bunlar benim notlarım:

Değişim yeni birşey değil. Zaten devamlı değişiyoruz. Şikayet ederek değil, değişime ayak uydurarak istediğimize ulaşabiliriz.

Değişime karşı olanlar - daha doğrusu değişiklikten korkanlar - değişime karşı durmaya çalışıyorlar. Aslında yapmak istediklerimize, hedeflerimize ulaşmada en büyük engellerimiz bu şekilde düşünen insanlar, onlar yüzünden kaybettiğimiz enerjimiz, zamanımız.

Değişmeyeceğine inananlar, değişim potansiyellerinin farkında değiller.

Değişim yönü esas konu, bunu nehrin akışı olarak düşünmeli, nehri durduramazsınız sadece yönününü değiştirebilirsiniz.

Hırslı olmak, ne istediğini bilmek gerek. Sadece beynimiz değil, duygularımız ve çevremiz değişimimizde çok önemli faktörler. İstek duymamızı engelleyen etkenler hem içeriden hem de dışarıdan geliyor.

Hayatınızı değiştirmek üzerine düşünürken "değiştireyim mi" diye düşünmeyin. Zaman akıyor. Zaten değişiyor. Siz nasıl değiştireceğinize kafa yorun.

Tepki vermenin dayanılmaz hafifliği

2008-05-11T01:14:00.004+03:00

Evet... Lütfen...
Tepki verin, tekpkisiz kalmayın!
İnsan olduğunuzun ve de tepkisiz olmanın sizi rahatsız hatta hasta edeceğini unutmayın. Çevreye karşı kayıtsız kalmak doğru değil.
Tepkinizi ortaya çıkarın.
Hadi.....
Son zamanlarda akılcı tepkiler verin diyorlar hep. Ama nasıl ne tepki vereceğimizi bize gösteren yok. O zaman insanlar bazen tepki vermemeliyiz diye anlıyor, ya da tepkisizliğe doru gidiyor.

1 sn... Hatamız var...
Tepki verin dedim de...Gidip adamı dövün, ya da aklınıza geleni yapın demedim.

UNUTMAYIN

1.Düşünerek tepkinizi verin.
2.Duygularınızla tepkinizi verin.

Ama sadece birisi değil her ikisi de gerekli. Sağlıklı insan bu demek.

Bu resim ne mi demek? Hikayesi uzun değil kısa... Son zamanlarda yakınlaşan hazırlıklarımız içerisinde tepki verme konusunda o kadar çok farklı seçim yaptım ki;
1. Tepki verdim, anında cevap verdim.
2. Tepki vermedim, sadece baktım ve sustum.
3. Tepkimi sonraya sakladım. Uyudum uyandım ve de bir gün önceki hislerimi anlattım.
4. Tepkimi şaka yoluyla verdim, espri yaptım.
5. Tepkimi vermek için 1-2 dakika bekledikten sonra kenara çekip açık net durumun nasıl gördüğümü söyledim.
6. Tepkimi sadece "bunu sonra konuşalım" diyerek verdim.
7. ...
Daha bir çok farklı tepki çeşidi olabilir. Siz de bunun farkına varın, tepki vermeden önce hangi tepkiyi nerede nasıl verebilirsizin? Fark ettiniz mi?

Zeki insanlarla uğraşmak zordur :)))

2008-05-11T00:41:00.008+03:00

Üniversite yemekhanesine giren bir öğrenci tüm yerler dolu olduğundan gidip üniversite profesörünün oturduğu masaya oturmus.
Profesör kaşlarini çatarak: 'Öküzler ve kuşlar aynı masada oturamaz!'
Öğrenci: 'O zaman ben uçuyorum...'
Profesör cevaba çok sinirlenmis, sınavda öğrenciye takmış ve sınavının başarısız geçmesi için elinden geleni yapmış. Yanlız sınavda öğrenci tüm sorulari mükemmel bir şekilde cevaplamış.
Profesör öğrenciye: 'Sana son bir soru soracagim' demiş.
'Yolda yürürken iki torba bulduğunu hayal et, birinde akil var, diğerinde ise para var. Hangi çuvalı alırsın?'
Öğrenci: 'Para olan çuvalı seçerdim...'
Profesör: 'Ben akıl olan çuvalı seçerdim...'
Öğrenci: 'Normal! Kimde ne eksikse onu seçer...'
Profesör çok sinirlenmis, öğrencinin not defterini alıp içine 'Öküz' yazmis. Öğrenci nota bakmadan odadan çıkmış.
Bir dakika sonra öğrenci kapıyı aralamış: 'Sayin professor, imzanızı atmışsınız, fakat notumu yazmayi unutmuşsunuz.'demiş.

İnanılmaz bir fıkra. İnsan ah keşke ben de böyle olabilsem diyor. Ama durun! Karşınızdakinin size öküz demesini sağlamak mı istiyorsunuz? Cevap verememek ve vermek istemek olayın bir tarafı. Ancak sınır neresi? Bunu düşünün, dengeyi nasıl bulmalıyız?
Bazı zamanlarda kişisel olarak, kaldıramayacağımız, hazmedemeyeceğimiz davranışlarla karşı karşıya kalıyoruz, değil mi? O anda çok sinirleniyoruz. Benim kafam sanki çaydanlık gibi kaynıyor nerdeyse. 2 saat kafamız bunla kurcalanır, düşünüp dururum ve sonra "aslında ona şu cevabı verseydim" diye hayıflanırım.
Hazır cevap olmak bir marifetse, ya da bu şekilde cevaplar verebilmek bir zeka sayesinde oluyorsa, bu potansiyelin sizde de olduğunu bilin. Bu hepimizde var, ancak hayat boyu ailemizden, hocalarımızdan gördüğümüz, öğrendiğimiz davranış ya da cevap biçimi bu olmadı, ondan böyle alıştınız... Ya da bilmiyorsunuz nasıl davranacağınızı! İstediğinin şekilde davranabilmek için, okumanız, denemeniz, çalışmanız gerek! Evet bu yaşınıza kadar alıştıklarınızı değiştirmeniz mümkün.

Eğitimciden öğütler!!!!

2008-05-11T00:09:00.004+03:00

Bu sabah bir seminere katıldım. Konusu, yetişkinlerin eğitimi üzerineydi ama daha detay yazmak istemiyorum. Bu seminerde özellikle rahatsız olduğum bir noktayı öne çıkartacağım.
İlk konuşmacı amerika'dan bir bayandı ve genelden özele çok önemli noktalara değindi. Ben de ilk konuşmacoının kalitesiyle, sonrasındaki dörtlü oturumu heyecanla dinlemeye başladım.
İkinci konuşmacı (kendisi bir prof), konuşmasını planlamadan gelmiş, belli. Yaşınının, birikiminin ve de uzmanlığının gölgesinde, güncel birkaç konu (hatta metrodaki deneyimi ve sabah gastede okuduğuyla) "akıcı" bir konuşma yaptı. Ancak bir dakika oldu ki.... Birden bire kişisel deneyimleriyle olayı inanılmaz yerlere götürdü; verdiği iki örnek:
1. Elinde Radikal gazetesi vardı. Oradan bir yazarın köşesinden bir cümle okudu. Bir AB yetkilisinin CHP hakkında söyledikleri. Hocamız dedi ki, eğitim alarak yapılan bu saygısızlıklara sessiz mi kalacağız, eğitim demek bu mu? (Ayrıca, nedense iki defa, ismi vermeden "bu gasteyi düzenli olarak okumuyorum" diye belirtti.)
2. Metroda şıkıltırmalardan, insanların acele etmesinden bahseti sonra. Yaşça küçük bir bayanın kapıdan önce geçmeye çalışmasına sinirlenerek, onun geçmesini engellemek için omzunu kullanmış. Bunu anlattı.
Bu ikinci olaydan bahsedince bir kahkaha bir alkış koptu. Ben şaşkınlıktan dilimi yutacağım, nasıl olabilir böyle bir şey, eğitim üzerine bir seminerdeyim, davranışmar konusunda inanılmaz bir çarpıtlık önümde dağ gibi büyüyor. Dünyanın her yerinde metro inanılmaz bir kalabalığa sahne oluyor ve eminim ki isteyerek ya da istemeyerek her an benzer durumlarla karşılaşıyoruzdur. Karşımızdakini uyarmak, ona doğru bir şekilde konuşarak istediğimizi anlatmak gerek. Bunun yerine eğitimci dediğimiz bir kişi omuz atmaktan bahsediyor.
İlk konuşmacının da ortaya koyduğu önemli bir nokta olan, eğitimin sadece formal ve de sınıf ortamlarında olmadığı konusu için inanılmaz bir örnekti. Şimdi bin kişi bak prof hoca böyle davranıyor, demek bu doğru diyerek, onlar da aynı şekilde davranacaklar.
Aslında çok güzel ana mesajlar var... Hayat boyu eğitim devam ediyor, eğitim önemli, vs vs... Çok eksiğimiz de var, eğitimsiz bir nesil yetiştiriyoruz. Bunları tekrar tekrar söyleyerek değil, insan olabilmeyi, saygı ve sevgiyi her dakikamıza yaymayı becerdiğimizde karşımızdakilere gerçek faydayı sağlamış olacağız, eğitimcilik bunu hedeflemek değil mi?
Bir ara şunu not ettim seminerde:

Okuma-yazma oranı değil, okuma oranı
Diploma/sertifika oranı değil insanlara aktarma/hayata yansıtma oranı

Bence delilerle ilgili değil salaklarla ilgili birşey yapmak gerek!

2008-05-04T23:12:00.009+03:00

Aşağıdaki yazıyı (okumamışlar olanlar için) bugünkü konuma örnek olması için koymak istedim.

Arabanın lastiği tam tımarhanenin önünde patlar. Adam arabayı kenara zor yanaştırır. Sonraki işlem malum. Kriko, stepne, bijon anahtarı ve tekeri söker.
Ama söktüğü 4 adet bijon, yuvarlanıp yağmur mazgalına düşer. Mazgal açılır gibi değil. Bijonlar görünmüyor bile. Adam bir sağına bakar, bir soluna bakar, çaresiz kaldırıma çöker.
Olayı en başından beri tımarhanenin demir parmaklıklı penceresinden izleyen bir deli, seslenir;
- Ula salaaak! Sen ne yapıyorsun orda öyle?
- Sorma birader,lastik patladı ve değiştirirken bijonları mazgala düşürdüm.
- Düşündüğün şeye bak! Diğer lastiklerden birer tane bijon çıkar. Hepsi 3 bijonlu olsun. Seni, lastikçiye kadar idare eder.
Adam hemen denileni yapar. Ve akıl hastanesindeki deliye seslenir:
- Senin ne işin var tımarhanede?
Cevap müthiştir.
- Biz burada delilik'ten yatıyoruz kardeşim, salaklık'tan değil...!

Etrafımızda gerçekten "deli" dediğimiz, akıllı davranmadığını düşündüğümüz kimseler olabilir. Aslına bakarsanız delilik hakkında bakın neler söylenmiş;

1. Albert Einstein şunu demiş; "Delilik, aynı şeyi tekrar tekrar yapıp farklı sonuçlar beklemektir".
2. Francis Bacon ise; "İnsan tabiatında akıllılıktan ziyade delilik vardır".
3. George Orwell; "Delilik tek kişilik azınlıktır".
4. Doğru mu bilemiyorum ama internette bulduğum bir arap atasozune göre "insana bilinmeyenleri bilme yetisini kazandiran ruh hali" imiş.

Şimdi karışık bir husus, burada kısasıyla anlatmak mümkün değil. Önemle vurgulamak istediğim şu. Ben son zamanlarda ise oldukça "akıllı delilere" rastlamaya başladım. Onlar aslında iş hayatının giderek yükselen değerleri olmaya başladılar. Bakın günümüz iş dünyası şunu istiyor,

Biraz deli ol ama çok değil. Ama salak olmamalısın.

Einstein'ın belirttiği gibi salaklık derecesinde olmak değil, ancak günümüzde istenen (ya da aranan) delilik unsuru, fark yaratacak azınlık içerisinde olma ayrıcalığı...
Salaklık için ise şunu söyleyebiliriz; "Ortama göre hareket edememe, dengesizlik, düzeysizlik, dengeli hareket edememe".
Farkı hissedebiliyorsunuz değil mi?

Krizde hayat

2008-04-30T13:45:00.004+03:00

Bugünlerde ne yapsam kimle konuşsam "durum olumsuz" diyor başka birşey demiyor.
Benim ilk izlenimim durumu farklı taraflardan görmek gerek olduğu, yani;
- Öncelikle durum kötü, ama nasıl kötü oldu? Bunu düşünüyor muyuz?
- Herşey mi kötü,yoksa kötü olmayan yerler, diğer fırsatlar var mı?
- Kötü olabileceğini ya da olacağını düşünerek, bir önlem aldık mı?
- "Kötüye gidiyor" deyince ilk tepkimiz, yapılması gereken işlerimizle ilgili harcamaları azatlmak, ertelemek ya da yapmamak mı olmalı?
- Bu çeşit bir tepki ile kontrolü elde tutacağız diye düşünürken piyasa, ortak/tedrikçi ve de müşterimizin kontrolünü elimizden kaybetmiyor muyuz?
Profesyonelce bakış açısıyla bakıldığında uzun vadeli düşünmek ve yönlendiren, kuraların farkında olan ve de ortamı değiştirebilen bir tutumda olmak, yani bir açıdan kurumsal olarak kendine güvenen bir tavır sergilenmeli. Şimdiki tavır, şu soruları bağıra bağıra sor diyor
- Geçen sene bu kriz bangır bangır geliyorum derken ne yaptınız?
- Plan yaptınız mı, geleceğini nasıl planladınız? Planınız şimdi var mı? Yoksa bekleyelim mi diyorsunuz?
- Kötü senin için nedir, ne kadar dayanabilirsin? Hareket planlarınızad harekete geçeceğiniz ya da davranışını değiştireceğiniz kritik noktaları belirleyip onların ölçebiliyor musunuz?
Kötü olduğunu biliyorum, esas işaret etmek istediğim, kötü olmadan önce nasıl davrandıysak aynı davranış tipini devam ettiriyoruz. Oysa krizi aşmanın, krizden başarıyla çıkmanın yolunu sadece parayı elde tutmak olarak görmemeliyiz.
Öncelikle firmanızın bakış açısını, hedefini yenilemeniz gerekiyor. Hala fırsatlar var ancak olumsuz bakışaçısı içerisindeyken bunları göremezsiniz.
Kişisel durum neredeyse firmalar için de benzer. Herkes bu sene olumsuz olursa, sonumuz zaten olumsuz olacak.

Aklınızdan çıkarmanız gerekenler: "Sözler tutulmaz!"

2008-04-27T16:01:00.004+03:00

Merhabalar,
Aklımdan çıkarmamam gerekelerin içerisine bir önemli nokta eklemek istedim ve sizinle de paylaşmalıyım.

"Kişiler size söz verirler ve tutmazlar."

Olabilecek en iyi şey, tutmalarıdır, ama tutmazlar işte.
Bu beni kızdırıyor. Özellikle arkadaşlarım "Ararım seni" diyince ve aramadıklarında çok kızıyorum. Bu benim değerlerimle ilgili, benim sözünde durma oranımın yüksek olmasına çalışıyorum, elbette ki %100 değilimdir.
Bu yazının ana fikirleri aşağıda:

- Tutamayacağınız sözü vermeyin. Arayamam da diyebilirsiniz, hayır diyebilmek de önemli.
- Sözünüzü ise tutun. Tam tutamazsanız bile aramaktan çekinmeyin, "olamadı" deyin. Karşınızdaki size güveniyorsa, çaba gösterdiğinize inanacaktır.
-İnsanların, sözlerini tutma yüzdelerinin düşük olacağını bilerek hareket edin. Herşeyinizi, onların sözlerini tutacaklarını düşünerek planlamayın. Ya olmazsa diyerek, diğer alternatiflerinizi düşünün, yani B planınız olsun.

Önemli olan ne?

2008-04-27T15:48:00.004+03:00

Önemli işler neler? İş sıralamanız, planlarınız değişiyor mu sık sık? Merak etmeyin bu normal. Neyin önemli olduğuna karar vererek yeniden plan yapmanız gerek.
Bu soruya cevap 80-20 kuralında.
Bu kuralın uygulandığı bir çok cümle görebilirsiniz:

- İşlerin %80'i kişilerin %20'si tyarafından yapılır.
- Sonuçların %80'i girdilerin %20'si ile olur.
- Ürünün satışının %80'i özelliklerinin %20'yle olur.
- Ekonominin %80'i nufüsün %20'sinin elindedir.
- Zamanımızın %80'ini en önemli %20'lik kişiyle geçiririz.
- Satışta %80 iletişim %20 bilgi önemlidir.
- Çabalarımızın %20'i sonuçların %80'ini oluşturur.
....

Önemli olan bu dengesizlik içerisinde bizim istediğimiz sonuçların en fazlasını almak için neyi öncelikle yapmamız gerektiğidir.

İlişkiniz mi var? Yönetmelisiniz.

2008-04-27T14:38:00.004+03:00

İlişki yönetiminin önemiyle ilgili her yerden yağmur gibi yazı yağıyor. İşte 2 yazı size:
1. Satışta oluşan satın almam tepkisi üzerine ufak bir yazı (farketing'den), yorumlar da güzel.
2. Hürriyet'in IK ekinde Cüneyt Ülsever yazmış, "Geç Kalmak!" adlı yazısında. Hem ilişki hem de duyguları doğru şekilde yönetememeyi.
Şu zamanlarda ilişki yönetimi konusu oldukça revaçta. İlişkinin içerisinde olan birçok unsur her yerde konuşuluyor, mesela;

karşılıklı yardım,
duygusal denge,
mutlu etme ve edilme,
aidiyet ve birliktelik,
....

Özellikle ilişki yönetiminde bence en güzel kelime karşınızdakine dokunabilmek. İlişkide denge sağlamak çok önemli çünkü herkese karşı aynı şekilde davranmaya çalışıyoruz ama karşımızdakilere göre farklı davranmalıyız. Onların bizi olduğumuz gibi kabul etmesini istiyoruz, ama oldukları gibi kabul etmiyoruz.

Kafanızı kurcalayan sorular

2008-04-27T13:34:00.007+03:00

Dün akşam izlediğim filmden bir alıntı:

Düşmanlarınla savaşıp kazanabilirsin, ama kendi biyolojinle savaşırsan her zaman kaybedersin.

Farkındalık hakkında harika bir söz. Film "Lord of War", izleyenler bilir. Kahramanımız, silah ticareti yapıyor, işinde çok iyi. Ancak etik yönünden dolayı vazgeçme durumunda. Başarılı olma hırsı da bir yandan onu bocalatıyor.
İş hayatında başarı için kendinin farkında olmalı, bunun için bu şekilde ciddi sorulara cevap bulmalı;

- Neyi, neden istiyorum?
- Bana (değerlerime) uyuyor mu?

Bu soruların cevapları sizi başarılı ve da aynı zamanda mutlu yapacaktır. Ama çoğumuz bu iş ortamı içerisinde, bunlara inemiyoruz bile. Ancak şu açık ki, başarılyım diyerek ortaya çıkanlar bunları söylüyorlar.

Ne görürseniz onu alırsınız...

2008-04-24T23:44:00.006+03:00

Kısaca sade olarak bakalım anlatabilecek miyim?
Şimdi bu resme bakınca aklımıza gelen bazı sorular;

1. Bu şekilde bir ağaç varsa bunun kaç kişi farkındadır?
(Etrafımızda olan herşeyin farkında mıyız?)

2. Bu fotoğrafçının nasıl bir bakış açısı vardır ki bunu görebiliyor?
(Etrafımızda olan şeyleri görmek için bazen farklı bakış açılarına ihtiyaç varıdr.)

3. Siz ne görüyorsunuz? Aynı şeyi görüyor musunuz? Aynı bakış açısı sizde de oluştu mu?
(Gösterseniz bile farklı kişiler aynı gerçeklikte farklı şeyler görebilir, algı farklı olabilir.)

4. Sadece ağacı görmek mi? Ya da gerçekte önünüzde olandan farklı şeyleri görmek mi?
(Gerçekte önümüzde olan ağacı mı algıladık, yoksa başka bir şeyi mi?)

5. Her zaman önümüzdeki gerçeklikleri mi görüyoruz yoksa aklımızda oluşan başka algılar mı var?
(Algıladığımız, ya da inandığımız şey, gerçekte olan mı, yoksa gördüğümüzü sandığımız şey mi?)

Bütün bu sorular bizi gerçekte olanı görmek ve algılamak ve sonrasında da hatırlayabilmek konusundaki zinciri düşünmeye itiyor, değil mi?

Bir de ek soru geldi;
Bu resmi internette bulup da yazı yazmayı düşünen kişinin kafasında ne var?
YORUM YOK!

Rahatlamak lazım...

2008-04-22T23:08:00.007+03:00

Herkesin inanılmaz bir koşturmacası var. Şirkette çalış, eve yetiş, trafik, çoluk-çocuk vs derken bir ton iş bir araya gelince, insan kendimini kaybetmiyor mu?
Yarın 23 Nisan... Kendinize zaman ayırın diyorum. Ben öyle yapacağım. Bu fırsatları kaçırmamak lazım. Her zaman yapamadığınız şeyleri düşünün ve onları yapın.
Gelin size bir metod söyleyeyim....

1. Normalde her gün neler yapıyorsunuz, bir düşünün. Hergün tekrarladığınız 5 şeyi yazın. Bunların içerisinde, uyumak yemek yemek gibi genel şeyler olmasın. Size ait, sizin hayatınıza özel şeyleri yazın.
2. Bir de... Uzun zamandır yapmak istediğiniz şeyleri yazın bir de. Ama bunlar işiniz ya da günlük yaşamınızda yapmak zornda olduğunuz ancak yapamadığınız işler olmasın. Yani işinizle ilgili bir kitap okumak ya da okulda veli toplantısına gitmek değil. Zorunluklar değil yani kasteddiğim. Gerçekten sizin istek duyduğunuz, hayatınızın günlük akışının dışında yapmak istediğiniz ne varsa onu yazın.

İşte bunları hayatınızın bu boş günlerine serpiştirin. Belki hergün yaptığınız işlerden de bazılarından vazgeçebilirsiniz zaman kazanmak için. 24 saatiniz var, kimsede fazlası yok.
Yaşadığınız hayatın içini nasıl doldurabilirsiniz, önemli olan bu. Ve şanslıysanız, arkanızda ne bırakabilirsiniz onu düşünün...
Koşturmacada bunu unutmayın.

Not: Bu bakış açısını bana katan arkadaşıma sevgilerimle.

Ben üzgünüm....

2008-04-22T15:59:00.004+03:00

Merhaba,

Şunu herkese anlatıyorum, neredeyse tüm eğitimlerimizin içerisine özümsenmiş olan bu; "Karşınızdaki kişinin durumunu anlayın ve ona göre davranın."

Bugün kendimi çok kötü hissediyorum, neden mi? Ben de aynı hatayı yaptım. Çok sevdiğim bir arkadaşımı üzdüm, hatta farkında olmadan sıktım, kızdırdım bile galiba. Ben de bu yazıyı yazmaya karar verdim.

Kısa özeti şu, ben kendi davranışlarımı sakince bulurken, "ne var ki yaptıklarımda" derken, karşı tarafta aynı sözler daha sert bir etkiye sebep veriyor.

Benim için "yorucu" olan bir insan diyenler var, bazen farkında olmadan karşıdakileri çok zorluyorum, sıkıştırıyorum. Taleplerimin ardı arkası kesilmiyor gibi geliyor karşıya. Ben ise sormakla zarar vermediğimi düşünüyorum. Biraz da kişilğimde var sanırım bu. Ben törpülemeye çalışıyorum, arada fırtlıyor işte. Talepkarım, talep ediyorum, alıncaya kadar da soruyorum. Hatta bazen karşıdaki nazikçe "hayır" diyor, ben ise anlamıyorum. Çok büyük haksızlık ettim, belki de bir arkaaşımı kaybettim.

"Yok! Hayır! Olmaz!" Anla be güzel Kemal'im ...

Uzun lafın kısası nasıl yapacağımı da bilemediğim için buradan "özür diliyorum". Bir telefon açmak istiyorum ama şimdi onu da aynı şekilde anlar diye korkuyorum. Bu sayfayı umarım okur arkadaşım.

Doğru davranışlar doğru değerlerden doğar!

2008-04-21T11:37:00.004+03:00

Son zamanlarda kopan pirinç kıyametinin yanında ben ne diyeceğimi bilemiyorum, olayı kim nerede ne yaptı boyutunda incelemek yani davranışlara odaklamak istiyorum.
İşte size bir yazı, bir e-postayla geldi. Ne yazık ki kaynağını bilemiyorum ama harika bir dizi örnek ....

Beş yaşında idim. Rahmetli babaannem pirinç ayıklıyordu. Bir tane yere düştü. Babaannem eğildi, aramaya başladı. Sağa bakıyor, sola bakıyor, bulmaya çalışıyordu . Çocukluk iste,
- "Aman babaanne" dedim. "Bir pirinç tanesi için bu kadar caba harcamaya, yorulmaya değer mi?"
Rahmetli ilk defa sertleşti bana karşı, öfkeyle doğruldu.
- "Sen oturduğun yerden ahkâm kesiyorsun" dedi. "Hiç pirinç üretilirken gördün mü? İnsanlar ne kadar zorluk çekiyorlar. Bir pirinç tanesinde kaç insanin göz nuru, alın teri, emeği, çilesi var biliyor musun?"
Utancımdan kıpkırmızı olmuştum.

Aradan yıllar geçti. Hukuk Fakültesinde öğrenciyim. Alain'in proposlarini okuyorum. Birden irkildim. Babaannemi hatırladım. Alain, bir insan yerde bir iğne görüp de eğilip almazsa, bütün uygarlığa karşı ihanet etmiş olur diyordu. İlave ediyordu. Bir iğnenin üretiminde binlerce insanin alın teri, göz nuru, el emeği vardır diyordu.

On dokuz yıl evveldi. Stockholm'e gitmiştim. Bir otele indim. Geceydi. Sabahleyin, traş olmak için lavaboya gittiğimde, aynanın yanında ilginç bir not gördüm. 'Lütfen traştan sonra jiletinizi çöpe atmayın, yanda bir kutu var oraya bırakın, bir tek jiletle dahi olsa, İsveç çelik sanayisine yardımcı olun' diyordu. Doğrusu hayretler içinde kaldım. Çocukluğumdan beri çelik eşya denince akla İsveç çeliği gelir. Birçok eşya üzerinde' İsveç çeliğinden yapılmıştır' diye yazardı. İşte o ülke, kullanılmış bir tek ufacık jiletin bile çöpe gitmesini istemiyor, ona sahip çıkıyor, gelen turistlere rica yollu uyarıda bulunuyordu.

İsviçre'de zaman zaman, belli periyotlarda radyolar, televizyonlar bir haberi duyurur. 'Şu tarihte, su saatte, adamlarımız gelecek. Siz lütfen
hazırlığınızı yapın. Okumadığınız, ilgilenmediğiniz, kullanmadığınız ne kadar kitap,
dergi, gazete varsa, kâğıt, ambalaj, kutu varsa, velev ki, bir ilaç prospektüsü dahi olsa, kapının önüne koyun. İsviçre'nin kalkınmasına yardımcı olun. Fazla ağaç ziyanına engel olun.'

Japonlar son derece sade, basit, yalın mütevazı yasayan insanlardır. Evlerini mobilya ile eşya ile dolduranlar Japonlara göre ruhen tekamül edememiş, hayatın manasını anlayamamış, zavallı kimselerdir. Böyleleriyle; evini mezat salonuna çevirmiş zavallı, diye eğlenirler. Bir insanin gösteriş için eşyanın esiri olması ne kadar acıdır.
Vaktiyle Japon ekonomisi darboğazdan geçiyor. İç borçlar, dış borçlar gırtlağı aşıyor. Zamanın başbakanı meclisi toplar. Kürsüye çıkar. Durumu olanca açıklığı ve tehlikeleri ile anlatır ve;
- "Şu andan itibaren" der, "Tanrı şahidim olsun ki, Japonların iç ve dış borçları son kuruşuna kadar ödenmeden, pirinçten başka bir şey yemeyeceğim. Şu üstümdeki elbiseden başka elbise giymeyeceğim."
Dediklerini yapar, en üstten en alta bir israftan kaçınma kampanyası açılır. Japonya bütün borçlarını öder. Bu durumun toplumun bütün kesimlerini, tek istisna olmadan kapsadığını söylemeye gerek yok. Geçenlerde Japon imparatorunun sarayını gördüm. Yarabbim, ne kadar sade, ne kadar mütevazı, ne kadar gösterişten
uzak...

Gerekmediği halde elektriği yakmakla, suyu kapamadan bos yere akıtmakta, gece çamurlu ayakkabılarımızı temizlemeden yatmakla, yemek yediğimiz kapları yıkamadan bırakmakla biz de zalimler sınıfına geçmiyor muyuz?
Hayat çok ince, akil almaz incelikte ipliklerle örülmüştür. Her şey o kadar birbirine bağlıdır ki, İlk okul okuma kitabımızdaki bir sözü hiç unutmadım.

Bir mıh bir nalı kurtarır.
Bir nal bir atı, bir at bir komutanı,
Bir komutan bir orduyu,
Bir ordu bir ülkeyi kurtarır diyordu..

Maddi durumumuz ne olursa olsun, ister zengin olalım ister fakir, hepimiz çok dikkatli olmak zorundayız. Burada parayı da, maddiyatı da aşan büyük bir edep ve incelik vardır.

Bu inanılmaz örneklerden sonra bizim davranışlarımızı değerlendirmemiz gerekmiyor mu? Ya da başkalarının nasıl davrandığınız görüyor musunuz?
Yanlış konuları konuşuyoruz, yanlış şekilde konuşuyoruz, yanlış örnek oluyoruz, yanlış şeyler öğretiyoruz ve yanlış davranıyoruz.
Nasıl doğru sonuca ulaşabiliriz ki?
Lider dediğimiz kişilerin davranışlarına dikkati çekiyorum.

Kızgınlık

2008-04-21T10:02:00.002+03:00

Kızgınlığımızın kölesi olmamak gerek. Kendimizi olmak istemediğimiz bir şekilde buluruz, kendimizi "nefret edeceğimiz biri" durumuna düşürmemeliyiz, bırakmamalıyız.
Şimdi geçtiğimiz haftaya dönün bir bakın, neye sinirlendiniz, neye kızdınız?
- Biri sırada araya mı girdi?
- Biri söz verdiği zamanda istediğinizi mi yapmadı?
- Biri kaldıramayacağınız, nazik olmayan sözler mi sarf etti?
Nedir? Ne sizin patlamanıza sebep oldu? Şimdi onları yazın bir kenara. Ve de şu soruya cevap verin. Verdiğiniz tepki sadece bu davranışa mıydı? Yoksa birikip birikip mi patladınız?

Sebepler ne olursa olsun, patladığınız duruma düşmek istemezsiniz değil mi? Bunun önüne nasıl geçebiliriz?
İşte size birkaç yardımcı yol...
1. Öncelikle yazın, içinizi dökün. Gerçekten yazmadığınız zaman içinizde birikir bunların hepsi. Siz yazdığınızda ise olayın farklı yönleri olup olmadıını düşünebilirsiniz.
2. Farklı ne olabilirdi diye düşünün, ne yapabilirdi, ben ne yapabilirdim? Değiştirebilecek ne yapabilirdim?
3. Ortamı değiştirebilecek en önemli hareketlerden birisi, değiştiremeyeceğiniz şeyleri (insan, ortam vs olabilir bu) kabul etmek, ve hatta gerekiyorsa oradan uzaklaşmak olabilir.

Kuşaklar arası iletişim

2008-04-18T16:54:00.004+03:00

Bugün sabah yaptığım bir toplantıda, birden konu çalışma hayatına yeni atılmış ya da 5 sene civarlarında tecrübesi olanlarla ilgili bir noktaya geldi.
Karşımdaki kişi benim yaşlarda ve oldukça çalışkan bir bayan. Beraber çalıştığı ya da görüşme yaptığı bu nesille ilgili bir problemi var. Problem şu; genç nesil - çok net bir şekilde "benim çalışma koşullarım bu, olmazsa olmaz" diyerek noktayı koyuyormuş.
Şimdi olayları detaylı bilmediğimden şu doğru bu yanlış demek olmaz. Ama bu durumla çoğumuz karşılaşabileceğinden dolayı benim bu koundaki görüşümü paylaşmak istiyorum.
Şimdi öncelikle karşımızdakini ikna edebilmek için onun durumunu anlamamız gerek. O yaştakiler, heyecanlı, dinamik ve sabırsız olabilir. Hızlı bir şekilde sonuca (kendi kariyer hedeflerine) ulaşmak isteyeceklerdir. Bu durumda, onları en önemli diğer 2 boyutta düşünmeye yönlendirmeliyiz. TEVAZU ve ZAMAN.
Evet sabır göstermeliler, basamakları yavaş yavaş çıkacaklarının farkında olmalılar. Şirkete katacaklarını, tecrübelerini uzmanlıklarını oluşturacaklar ya da gösterecekler ki değerli olsunlar.
Ayrıca onlar genç değiller mi, elbette ki karar verirken hata yapacaklar. Bizim onlara doğru yola gidecek yönlendirmeleri yapmamız gerek. İletişimde hata yapailirler. Hayatta herşey, ancak iki tarafında kazanacak ki, gelişir büyür. Sadece tek tarafın isteklerinin karşılandığı bir ortamda işler yürümez. Dolayısıyla kazan-kazan terazisini iyi düşünmek gerek. Bu terazide en önemli boyut da belki de zaman, sadece şu andaki dengeye değil ileride kazanacaklarımıza da bakmamız gerek.
Tabii ki kişiler elde etmek istediklerini alamayacakları yerlere razı olsunlar demiyorum. Ancak ulaşmak istediklerinin kısa ya da uzun dönemli hedeflerini net koymalı ve beklenti ve kazançlarını net tanımlamalılar.
Olur, isteyin, sabırla çalışın olur...

Ne bekliyorsunuz?

2008-04-16T00:44:00.010+03:00

Daha farklı şekilde sormak gerekirse;

Karşınızdaki kişiden beklediğiniz davranış nedir?

Esas konu, beklediğiniz şekilde davranıyorlar mı?
Davranmadığı zaman ne yapıyorsunuz?
Güzel, basit, güncel bir örnek üzerinden gidelim isterseniz;

Çocuğunuz, eşiniz ya da tanıdığınız birisi arabanıza binerken kapıyı biraz sert kapatsa tepkiniz ne olur?
— Biraz yavaş kapat!
— Yavaş kapat be!
— Yavaş kapat, kapıyı kıracaksın!
— Bana baksana! Ben bu arabaya para verdim, aldım.

Durumu çeşitli açılardan inceleyelim:
1. Kapıyı sert kapatan kişi istemeden biraz hızlı kapatmış ya da (hatta) kasıtlı olarak yapmış olabilir. Veya o şekilde alışmış bile olabilir.
2. Bu kişi aileden ya da aile dışından birisi olabilir.
3. Sadece o seferlik beraber olduğumuz ya da devamlı beraber olmak zorunda olduğumuz biri olabilir.

Verdiğiniz tepkiye göre, sonuç farklı olacaktır. Peki ters bir cevap verdiysek neler olabilir?
- Belki arabanıza bir daha binmek istemeyecektir.
- Size karşı bakış açısı mutlaka değişecektir. Sizin onunla arabanız (insan-eşya) arasındaki değer yargılarınızı gözden geçirecektir.

Belki şöyle düşünebilirsiniz, "Kim olursa olsun, yanlış yaptı. Binmezlerse binmesinler. Umrumda değil.” Peki, bu kişi aile içinden biri ya da arabamıza sürekli binmek zorunda olan biri ise, o zaman da bu tavrımız aynı şekilde devam edecek mi? Yoksa bir bahane uydurup, şöyle mi diyeceğiz: “Aile içinde olur böyle şeyler, büyütmeye değmez.”

Ne yapabiliriz?
Bazı durumlarda tepki vermemeyi seçebiliriz, mesela;
- bu kişi ile bir daha beraber olamayacaksak
- bu kişi bir büyüğümüzse
- onu değiştirme çabasının bize bir katkısı olmayacaksa

Bir cevap vermek istiyorsak,
- Bunu karşımızdakini kırmadan yapmalıyız, tepkimizi onun durumunu anlayarak vermeliyiz.
- Sözcüklerimizi, söyleyiş tarzımızı dikkatle seçmeliyiz. Onun kişiliğine yönelik cümleler sarf etmemeliyiz.
- Tanıdığımız bir kişi ise, iletişim tarzına göre bir tarz seçmeliyiz.

Kısaca başkalarından beklediğimiz davranış gerçekleşmediğinde, ne dersek diyelim, sonucun ne olacağı bizim elimizde.
Yani şu soruya cevap bulun! Böyle bir durumdayken kendinizden beklediğiniz davranış ne? Bu şekilde davranışlarınızı önceden hazırlamış olabilirsiniz. Farklı durumlarda kaldığınızda ne yapabilirsiniz önceden planlayın.

Neye inandığınıza dikkat edin!

2008-04-16T00:20:00.004+03:00

Bir websitesinin arkasında şu yazıya rastladım.

Believe Nothing,
No matter where you read it
Or who has said it,
Not even if I have said it,
Unless it agrees with your own reason
and your own common sense
---------------------------Buddha

Burada tercüme yapmak istemiyorum, bu konuda nasılım bilemem. Ana fikri şu, onu söyliyeyim;
Sizin kendi mantığınıza, düşüncenize uymadığı sürece, okuduğunuza inanmayın, ben bile söylesem söylenenlere inanmayın. Yani size söylenenleri, karşınıza gelenleri hemen kabul etmeyin, öncelikle düşünerek kendi filtrenizden geçirin diyor Buddha.
Bu sayede inandığınız her ne ise, ona inanmakla sorumlu olacak olan sizsiniz. Bunu size söyleyen kişi sorumlusu değildir.

Kullanılmayacak sözler - "AMA"

2008-04-16T00:03:00.008+03:00

İletişimde önemli olan bazı ipuçlarını paylaşmak istiyorum, ne mi? Kullanılmayacak sözcükler. Bunlar karşımızda fark etmeden farklı etkiler yaratan sözcğkler.
"AMA" ile başlamak istedim. "Ama dediğinizde "Bundan önce söylediklerim önemli değil, esas bu önemli" diyorsunuz.
Örnek vermek gerekirse;

"Sizin söylediklerinize katılıyorum ama bu konuya şu açıdan bakmamız gerek bence."

dediğinizde

"Sizin dediklerinize önem vermiyorum, benimkiler önemli"

şeklinde algılanıyor.
Ne mi yapmalı, aslında çok basit, hiç söylemeyin, bu yeterli.

Doğrudan etkiye tepki

2008-04-15T23:24:00.004+03:00

Bu hikayeyi okumuşsunuzdur:

Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktığında, üç yaşındaki oğlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını mahvettiğini görmüş. Hemen oğlunun yanına koşmuş ve çocuğun eline çekiçle vurmaya başlamış. Biraz sakinleşince oğlunu hemen hastaneye götürmüş. Doktor,çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysa da elinden bir şey gelmemiş ve çocuğun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmış. Çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında, bandajlı ellerini fark etmiş ve gayet masum bir ifadeyle,
“Babacığım, kamyonuna zarar verdiğimiçin çok üzgünüm.” demiş ve sonra babasına şu soruyu sormuş:
“Parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak?”
Babası eve dönmüş ve hayatına son vermiş...

Bir tepki vermeden önce lütfen
1- Ona kadar sayın. Gerçekten, bu kişinin düşünerek hareket etmesi için çok önemli.
2- Düşünün. Yapacaklarınızın sonucunu düşünün. Düzeltilemeyecek şeyler yapıyor olabilirsiniz.
3- "Bunu nasıl yapar" sorusunun cevabını bulmaya çalışmayın. "Hesabını ödemeli" demeyin. Unutmayın ki her iki taraf da hesap ödeyecek, sadece karşınızdaki değil.
4- Sonucu siz belirleyeceksiniz, sonuçta olacaklardan siz de sorumlusunuz. Sonuçta ne olmasını istiyorsanız ona göre davranın. Yaptıklarınızdan sonra, suçu sadece karşıya atamazsınız. "Önce o başlattı" demeniz, kurtarmaz sizi. Hayatta bu şekilde haklı çıkamazsınız.

Sen ne diyorsun, farkında mısın?

2008-04-15T21:51:00.006+03:00

Günlük hayatımızda yaşanan olaylar sonucunda o anda söylediklerimizin farkında mısınız? Yani kontrollü çıkıyor sözler ağzınızdan, değil mi? Ne söylediğinizi biliyorsunuz. Karşınızdaki de bunu aynen anlıyordur.

Sözlerimizde kötü birşey yok diyorsunuz ya da yanlış birşey görmüyoruz. Ama sonuç hiç de beklediğimiz gibi olmuyor. Yahu söylediğimiz şeyde bir sorun yok ki. [Bak net olarak şunu söylüyorum.] Ama neden farklı sonuçlanıyor işler?

Bu konu çok detaylı bir konu ama ana hatlarından bahsetmek gerek.

1. Öncelikle aklınızdan geçenle, karşıdaki kişinin algıladığı arasında dağlar gibi fark var.
2. O anda karşınızdakinin kafasından geçenler ne kimbilir, hangi duygular içinde farkında mısınız?
3. Sizin söylediklerinizin ne kadarını kendi algı eleğinden geçiriyor?
4. Ayrıca söyledikleriniz sadece kelimelerden oluşmuyor, nasıl söylediğiniz çok önemli. Hatta kelimeleri hangi sırada söylediğiniz bile.
5. Bir de bu söylediklerinizi söylemek ya da söylememek elinizde.
Bunların tümüne yavaş yavaş girmeli bence,
Görüşmek üzere....

Özgüven'in altında ne var? Bilgi

2008-04-15T21:06:00.005+03:00

Merhaba,
Bilmediğiniz bir konuda kendinize çok güvenebilir misiniz? Bilmeden kendine çok güvenen kişinin başına neler gelebilir? Peki bildiğiniz konularda kendinize güvenirken, kendimize güvenemediğimiz ya da bilmediğimiz konulara neden soğuk-uzak kalıyoruz?
Bu olayı satıştan bir örnekle size açıklamak istiyorum. Geçtiğimiz hafta bir satış kadrosuna sahip bir firma sahibi arkadaşımlaydım. Satışçılarından biri, genel ortalamanın çok üstünde ve de bir çok ürünü çok iyi satmakta. Çok iyi prim alıyor, maaşı birçok arkadaşının üzerinde. Ancak detaylı bir raporda ortaya çıkıyor ki, bir ürün grubunda hep sıfır çekiyor.
Arkadaşım da onu kenara çekiyor, ve sebebini soruyor. Cevaplar garip şekilde dayanaksız; yok müşterileri garip kişiler, yok ürünü sevmiyor vs vs....
Arkadaşımın bu knuda hareket planı ise neredeyse kitaplara geçecek cinsinden. Tüm satışçılara, birer ürün veriyor ve onları ürün sorumlusu ilan ediyor. Her kişi her hafta bir ürünü diğerlerine sunacak, ürünün rakipleriyle farklarını avantajlarını anlatacak, müşteri beklentilerini sunacak vs vs... Herkese de en düşük satış yaptığı ürünü veriyor.
Şimdi diyeceksiniz ne kadar güzel, işte oldu. Ama düşünün buna benzer planları çoğu kimse uyguluyor. Bu neden başarılı oldu?
Bu şekilde bir durumda kendinizi düşünün, olaya karşı istek duyar mısınız? Kendinizi rahat hisseder misiniz? Hem nasıl yapacaksınız sunumu, ne müşteriyi ne de ürünü biliyorsunuz?
Öncelikle şunu söyliyeyim, hepimizin cevabını tahmin edebiliyorum. Zaten kendinizi rahat hissetseydiniz, bu zamana kadar kendiniz tığış tıpış yapardınız değil mi?
Stratejik noktalar şu:
1. Arkadaşım ilk haftaya bu şekilde bir çalışma planına en yatkın kişiyi seçmiş
2. Ona ne şekilde bir sunum yapılması konusunda destek olmuş.
3. Hangi bilgiyi istiyor, hangi bilgiye nasıl ulaşılır onu anlatmış.
4. Birbirlerine bilgi vermeleri konusunda desteklemiş.
Ne mi olmuş, ilk haftadaki olağanüstü performanstan sonra diğerleri de hırslanarak süper sunumlar gelmiş. Sonunda sunumunu yaptıkları ürünlerde kendilerini daha iyi hissetmeye başlayan satışçılar, bu ürünlerde dah ayüksek satış rakamlarına ulaşmışlar.
Eğitimlerde bunu çeşitli şekillerde anlatıyoruz, işin doğrusu bu. Bilgiyi arttırmak gerek. Bilginizi arttırmanız gerek, bu yönde kürek çekerseniz başarıya ulaşmak için adım atmış olursunuz. Yok yapmazsanız, istemezseniz, zaten olduğunuz noktadan ileriye gidemezsiniz. Bilmiyorsanız olmaz.

Boş bir çuval dik durmaz.
(Benjamin Franklin)

Siyah mı beyaz mı?

2008-04-11T00:47:00.004+03:00

Bir hikaye daha geçti elime, internetten. Sizlerle paylaşmak istedim, umarım doğrudur, ama vermek istediğimesaj çok net ortada.

Ortaokuldayken, sınıf arkadaşlarımdan birisiyle ciddi bir tartışmaya girdim. Onun haksız olduğundan, kendiminse haklı olduğumdan emindim. Öğretmenimiz bize çok iyi bir ders vermeye karar verdi. Bizi bütün sınıfın önüne çıkardı ve onu masanın bir tarafına, beni de diğer tarafına yerleştirdi. Masanın tam ortasında yuvarlak bir nesne vardı. Siyah renkli bir nesne. O çocuğa nesnenin rengini sordu. Çocuk, 'Beyaz' diye yanıtladı. Söylediğine inanamadım, çünkü nesne siyahtı. Yeniden tartışmaya başladık, bu kez de nesnenin rengi hakkında. Öğretmen bu kez beni çocuğun yerine, onu da benim yerime geçirdi. Ve bu kez bana nesnenin rengini sordu. 'Beyaz', yanıtını vermek zorundaydım, çünkü belli ki nesnenin bir tarafı beyaz, diğer tarafı ise siyahtı. Öğretmenimiz o gün bana çok güzel bir ders verdi. Karşımdaki kişinin bakış açısını anlamam için, kendimi onun yerine koymam gerekiyordu.
Judie Paxton

Sadece kendi tarafınızdan olayı gördüğünüzde kendinizi haklı doğru görürsünüz, başka doğru olamaz gibi. Ama olayı farklı bakışaçılarından görebilirseniz, farklı doğruların olduğunu da görebilirsiniz.

Karşımızdaki ne hissediyor?

2008-04-10T23:44:00.005+03:00

Bugün izlediğim bir filmde (NOEL) geçen bir dialog beni çok etkiledi ve buraya yazmak istedim.
Konuşma, noeli hastanede geçirmek için (hikayesi karmaşık) bir kolunu kırdıran bir adamla psikolog arasında geçiyor. Psikolog, adam akıllı mı manyak mı (yani hastaneden ayrılabilir mi yoksa psikolojik tedaviye mi ihtiyacı var) diye zorunlu bir görüşme yapıyor.
Psikolog kadın, neden orda olduğunu, neden ailesinin yanında olmadığını, sonrasında da annesini ve çocukluğunu soruyor.
Annesi babasının ölümünden sonra başka bir adamla evlenmiş ama o adam annesini dövüyormuş. Birgün üvey babasını durdurmak isteyince bizim adamı merdivenden aşağıya yuvarlamış. Kolu kırılan bizimki kaçmış hastaneyye gitmiş. O geceyi (Noel gecesi) hastanede yanlız geçirmiş ama herkes onunla ilgilenmiş. Aslında güzel bir gece olmuş onun için. Ertesi sabah annesini aradıklarında annesi gelmemiş. Bizim adam da kaçmış, bir daha da aramamış onları.
Psikologun burada söylediği cümleye inanamadım.
"Belki annen senin kaçarak kurtulduğunu düşünerek seni almaya gelmemiştir" dedi...
"Anneni ara, inan sevinecektir."
Belli ki de öyle. Annesi onun o ortama dönmesini istememiş, kaçarak kurtulduğunu düşünmüştü. Çocuğundan bir şekilde vazgeçmişti - onun iyiliği için.
Doğru yanlış birşey demiyorum, sadece hayatı boyunca annesini suçlayan adamın bir cümle ile farklı bir bakışaçısına bürünmesi inanılmaz...

Peki ya siz, farklı bakışaçılarından bakmaya çalışıyor muyuz? Başkaları nasıl hissetti de öyle davrandı diyebiliyor muyuz?

Karşınızdakine (her kimse) güveniyor musunuz?

2008-04-09T23:04:00.006+03:00

Giderek insanlar arasındaki ilişkilerin mekanikleştiğini, herkesin içtenlikten uzaklaştığını hissediyor musunuz?
Güven eksikliği sonucunda insanlar aralarına yavaş yavaş görünmez bariyerler koyuyorlar. Güven duymak (ya da duyulmak) ihtiyacımızı giderek karşılayamıyoruz. Bu aidiyet ihtiyacımızı alıp göürüyor tabii ki. Sonrasında ise kişiler daha bencil ve "benim dediğim olacak" diyen iletişim özürlü kişilere dönüşüyoruz.

Tavuk mu yumurtadan, yumurta mı tavuktan meselesi gibi, hepsi birbirini tetikliyor, etkiliyor.

"İş Hayatında Güven ve Özgüven" başlıklı bir yazı içerisinde güveni şu şekilde tanımlamış Atilla Filiz;

Güven duygusu, karşımızdakinin ondan beklediğimiz gibi davranacağına olan inancımızı ve gerçekleşmesi umulan şeylerle ilgili olumlu beklentilerimizi ifade eder. Yazının linki

Bu yazıda yazılanlara yakın bir düşüncem var benim, bir yaklaşım, bir bakışaçısı. Birisiyle bir ilişkiye başlarken, ona %100 güven duyduğunu belirtmeye çalışıyorum, özellikle iş ilişkilerinde. Mesela altımda çalışan birine, %100 güveniyorum. Ondan beklentim, ya da onun görevi, bu seviyeyi korumaktır diye düşünüyorum.

Oluyor mu olmuyor, ikinci şans veriyorum, oluyor mu olabiliyor. Güven ile düzeltemeyeceğiniz ilişki yok. İletişimi açık ve düzgün tutabilirseniz olur.

Konuşmak mı, iletişim mi?

2008-04-09T20:42:00.004+03:00

Bir hikaye geldi, bu bana Söz gümüşse sukut altındır. sözünü hatırlattı. Çok çok ama çook konuşuyoruz. İletişim demek her zaman herşeyi konuşmak demek değildir.
Karşınızdaki size birşeyler söylemeye hazırlanıyorsa, sizin hala kaliteli bir iletişim için seçim şansınız var. Bu konuyla ilgili daha çok şey yazacağım. Öncelikle size duymak istemediğiniz şeyleri anlatacak bir kişiye "HAYIR" diyebilmenin bir örneği olan bu hikayeyi sunayım.

ÜÇLÜ FİLTRE TESTİ

Sokrates, saygıdeğer bir düşünür olarak Eski Yunan'da hatırı sayılır bir ün yapmıştı. Bir gün bir tanıdık, büyük filozofa rastladı ve dedi ki:
"Arkadaşınla ilgili ne duyduğumu biliyor musun?"
"Bir dakika bekle." diye cevap verdi Sokrates:
"Bana bir şey söylemeden evvel senin küçük bir testten geçmeni istiyorum. Buna 3'lü Filtre Testi deniyor.
"Üçlü Filtre mi?"
"Doğru" diye devam etti Sokrates;
"Benimle arkadaşım hakkında konuşmaya başlamadan önce, bir süre durup; söyleyeceğini gözden geçirmek iyi bir fikir olabilir. Bu, ona üç filtre testi dememin sebebi. Birinci filtre Gerçek Filtresi. Bana birazdan söyleyeceğin şeyin tam anlamıyla gerçek olduğundan emin misin?"
"Hayır" dedi adam, "Aslında bunu sadece duydum ve..."
"Tamam" dedi Sokrates; "Öyleyse, sen bunun gerçekten doğru olup olmadığını bilmiyorsun. Şimdi ikinci filtreyi deneyelim, İyilik Filtresi'ni. Arkadaşım hakkında bana söylemek üzere olduğun şey iyi bir şey mi?"
"Hayır, tam tersi" dedi adam.
"Öyleyse" diye devam etti Sokrates; "Onun hakkında bana kötü bir şey söylemek istiyorsun ve bunun doğru olduğundan emin değilsin. Fakat yine de testi geçebilirsin, çünkü geriye bir filtre daha kaldı: Üçüncü filtre, Yararlılık Filtresi. Bana arkadaşım hakkında söyleyeceğin şey benim işime yarar mı?"
"Hayır gerçekten yaramaz." dedi adam.
"İyi" diye tamamladı Sokrates. "Eğer, bana söyleyeceğin şey; doğru değilse, iyi değilse ve işe yarar bir şey değilse BANA NİYE SÖYLÜYORSUN Kİ?"

Özgüven gerekliliği

2008-04-02T10:55:00.006+03:00

Kişinin kendine güveni başarının en önemi anahtarlarından biri. Özgüven eksikliği kişinin önündeki en büyük engeldir.

Özgüven esasında kendiniz hakkında ne "hissettiğinizdir". Bunu kendinize açık olarak söyleyin, başkalarına bunu farklı yansıtabilirsiniz ama korkularınız heyecanlarınız, isteklerinizi kendinize dürüst bir şekilde söylemeniz gerek. İnsanların karşısında "kendine güvenen" biri gibi davranmanız değil, gerçekten kendinize güvenme meselesi bu. Kendinize ait hissiyatınız olumlu değilse, motivasyonunuz olmaz, bir işe başlamak için isteğiniz olmaz.

Aslında çevremiz bizim özgüvenimizi aşağıya çekmek için planlar yapmış gibi. Mesela bir genci düşünün, basın (dergiler, gazeteler, tv vb) ona devamlı dünyanın en güzel insanlarını,hep en en en'leri sunuyor. Bu kişide baskı yaratabilir ve de "Ben güzel değilim" "Ben öyle değilim, yapamam" demeye başlıyabilir.

Bir başka durum ise hızla değişen ortamlardaki kişinin durumu. Bir alışma devresi geçirmeden, değişimin yarattığı ortamda, birkaç ardı ardına yapılan hata ya da başarısızlıklar sonucunda "Ben hep başarısız oluyorum" demeye başlayabilir.

Ayrıca şunu bilmeniz gerek, doğduğumuzda özgüven yokluğu diye birşey yoktur. Bebek kendine güvenir, korkusu yoktur. Bu olumsuzlukları öğreniyoruz, hepsi bize çevremizden veriliyor. İşin kötü tarafı ise şu, öğrenilenleri öğrenilmemiş şekline sokamıyoruz.

Oysa özgüvenimizi yerine koymak için önümüzde iki seçenek var;
1. Birileri gelip bizim özgüvenimizi yerine koymak için bize yardım edecek,
2. Bu işi kendi başınıza halledeceğiz

Özgüveni kaybetmemek, ya da yerine koymak için başkalarından birşeyler beklemenin çözüm olduğuna inananlardan değilim. Beklemenin sonu gelmeyebilir, gelmeyecektir. Onları suçlamak bize birşey kazandırmaz. Zaman önemli ve boşa harcamamak gerek. Neler yapmak gerekir düşünüp kendi başımıza harekete geçmemiz gerek.

Kendi başarılarımıza odaklanarak, ulaşmak için koyduğumuz hedefe gideceğimiz yoldaki ara hedefleri ve bu ara hedeflere nasıl ulaşacağımıza bakarak işe başlamalıyız. Çok kolay değil, ama başka yolu yok.

Neden sinirleniyorsun kardeşim?

2008-03-28T23:20:00.005+02:00

Bazı şeyler vardır...
Bazen karşınızdaki kişinin ufacık bir hareketi ya da sözü sizi çileden çıkartır...
Dayanamazsınız, hemen bir tepki vermek gelir içinizden.
Aklınıza gelen sadece şudur:
- Nasıl böyle birşey yapabilir bana?
Bu soru bin defa kafanızın içerisinde döner durur. Her dönüşünde de içinizdeki patlamaya hazır bomba büyür büyür büyür.
Ve bommmm
Patlarsınız, tutamazsınız kendinizi. Yaptığının karşılığını almalıdır. Zaten daha önceden de bazı şeyler olmuştur, siz susmuşunuzdur, artık yeter dersiniz.

Eeeee, ne oldu. Belki o anlık rahatlarsınız (pek sanmıyorum ya). Aslında söyledikleriniz de sizi rahatlatmaz, ne söyleseniz yetmemektedir. Bağırdıkça coşarsınız, arttıkca tansiyon artar.

Nedir püf noktası, ne yapmalı, neden böyle oldu, bütün bu soruların cevaplarına bakarsak aslında o zaman çözüme ulaşabiliriz ancak.

Kısacası sizin sinirlenmenizin (yani duygunuzun) sebebi, değerlerinizden birine yapılan hareketten dolayı. Yani biraz psikiyatrınızla konuşunca ortaya bu çıkıyor. Beni sinirlendiren nedir? Neden sinirlendiğinizi keşfedince, hangi değerle hareket ettiğiniz ortaya çıkıyor. Bundan sonrasında ise duygularınızı kontrol etmek kalıyor size, bastırmak değil. Aslında o ilk hareketleri aldığınızda verebileceğiniz doğru yerinde bir tepkiyle olayın bu seviyeye gelmesini engelleyebilirdiniz.

Önemli olan bütün bu yaşananların size zarar vermemesi. Ne söyledikleriniz, ne kavgalarınız işe yarar, sizi bir yere götürür. Sinirlenince ölen beyin hücreleriniz de cabası. Bir de kendinize ya da etrafa fiziksel ya da uzun vadeli zarar verilmişse vah vah vah...

Bunları yazınca, eğitim katılımcılarından birinin söylediği bir söz aklıma geldi.
"Hocam, peki hiç mi deşarj olmayacağız?"
Onun da başka yolları var, merak etmeyin...
NOT: Resimde "Anger Management" filminin afişi var. Lütfen izleyin.

İsteğinin olması için....

2008-03-27T13:18:00.002+02:00

Öncelikle istemek gerek, hatta ne istediğini bilmek gerek.
Genelde ihtiyaçlarımız, isteklerimiz ve hayallerimiz hep bir karmaşa içerisinde.
Bunları gerçekleştirebilmek için ayrı ayrı üzerinde kafa yormalı, odaklanmalı ve de hayalimizde canlandırmalıyız.
İşte harika bir örnek. Bu benim bir arkadaşım. Eskiden motoru vardı, sattı, şimdi yenisini almak için yanıp tutuşşuyor. Varadero motorsiklet almak istiyor ve facebook'a koyduğu fotoğraf bu.
Demek istediğimi anladınız mı, bu şekilde hayalinizi canlandırabilirseniz, oluşan tutkuyu, yayılan heyecanı düşünün. Ne enerji ama...

Güvensizlik nedir, nasıl aşılmalı, nasıl aşılanır

2008-03-27T09:06:00.007+02:00

İğneyi kendimize batıralım biraz.
Bir hedefe doğru yürümek, hatta zorlayıcı bir hedef koyabilmek için gerçekten ciddi bir güven sahibi olmak gerekiyor. Bu güven oluşturmak için yapılması gerekenleri bol bol yazacağım, bu sefer önemli bir noktanın farkına varalım istedim.
Önceden yaşadıklarımız, gördüğümüz davranışlar, yaşadığımız deneyimler bizim güvenimizi zedeleyen ana faktör esasında. Bu sadece insanlarda değil tüm hayvanlarda geçerli olan bir durum.
Geçmişte kötü davranılmış birisi,
1. Davranışlarına kendisi karar vermekten kaçınmaya başlar, başkasının ne yapması gerektiğini söyler, bu sayede sorumluluğu ona atabilecektir.
2. "Deneyim yenilen kazıkların bileşkesidir" (Murphy) diyerek devamlı olumsuz çıkarımlar yaparak, kendi karar vermekten kaçınır. Verilen kararların sonucunda yine başarısız olacağını ya da başına kötü birşey geleceğini söyler.
3. Korkar, başarısız olacağından korkar. Bu zamana kadar ne yapsa olmamıştır, bu sefer nasıl olsun ki?
4. Korkar, başkaların önünde küçük düşmekten korkar.
Daha bir çok şey yazabiliriz. Amacım bu listeyi uzatmak değil.
Önemli olan

-> Yaşanan deneyimlerden dersler çıkarmak
-> Farkındalık yaratmak, (ortam nasıldı, koşullar neydi, çevresindekiler nasıldı, kendisi nasıldı)
-> Sonuçları ve nedenleri keşfetmek
-> Farklı neler yapabilirdim diye düşünmek
-> Yapmak/ulaşmak istediği konuya sıkı sıkı sarılmak.

Bu ana kadar sadece kişnin kendisine yönelik söyledim ama bunun farkına varan kişilerin, yetişenlere , arkamızdan gelenlere, çocuklarımıza da artık farklı davranacağını umuyorum. Bunları onlara da aşılamalıyız ve kendilerine güvenen kişier yaratmalıyız.

İletişememe

2008-03-25T18:56:00.007+02:00

Geçen gün bir arkadaşımla yemek yerken bana başından geçen bir olayı anlattı, sizlerle paylaşmak istedim.
Olay öyle bir komedi ki, anlatmadan edemedim.
Şimdi olay bir bankada geçiyor. Yaşlı bir bayan, yaklaşıp
"Evladım bana yurtdışından bir para gelecekti, onu alacaktım diyor.
Bankacı genç hızla,
"Q-mat'dan bir sıra almanız gerekiyor" der
Bankada şu sıra alma makineleri var. Q-mat o sistemin adı, ama bankacı genç bu cümleyi hızla söylüyor ve söylerken de "kümeyt" diye söylüyor.
Yaşlı bayan da "İyi peki" deyip çıkıp gidiyor.
Birkaç saat sonra geri gelen yaşlı bayan, kıyameti koparıyor. Efendim bu zamana kadar kaç defa para gelmiş ona ama ilk defa onu hükümetten sıra almak için göndermişler!!!!
Kümeyt'i "hükümet" olarak anlayan yaşlı bayan, bunun yeni uygulama olduğunu zannederek, kaymakamlık binasına gidip, beni bankadan yolladılar, yurtdışından gelecek para için sıra alacakmışım diyerek oranın altını üstüne getirmiş, oradan atılınca da bankayı basmaya gelmiş.
Ne demek lazım bilemiyorum;
- Türkçe'ye aldığımız yabancı dildeki isimlere mi kızayım,
- Neyi nasıl söylediğinin farkında olmamasına mı bişi diyeyeim,
- Nesiller arası farkın kültür farkı kadar açılmış olmasını mı tartışalım.
Kıssadan hisse, iletişim demek karşıdaki sizi anlıyor mu demek.
bu yeter sanırım..
PS. Resim Konak Kaymakamlık binası

Hedefine inanç sağlamak

2008-03-22T22:53:00.003+02:00

Bir eğitimimdeki katılımcımla bir zaman sonra Facebook'ta karşılaştık. Baktım durumunu gösteren alanda bir rakam var; 835. Nedir bu?
Ne biliyor musunuz? Bir sınava girecekmiş, ve o sınavdan almasını gereken puanmış. Bunu her yere yazmış, duvarlara, işyerinde masasına, bilgisayarına, daha bir çok yere.
Bu aslına bakarsanız birçok yerde farklı şekillerde karşınıza çıkabilir; Quantum düşünce tarzında, Çekim gücü kuramında, Dini inançlarda, vs vs...
İnsanın hedefini ortaya net bir şekilde koyması önemli. Her zaman karşısında olmalı hedefi. Yaptığı herşeyi o hedef için yaptığını düşünmeli ve odaklanmalı. Bu hedefe olan inancını arttıracaktır.
Hatta ben de inanıyorum ve bu sayfaya da koydum bu rakamı.

Bir de ne yazmıştı biliyormusunuz?
"Tabii ki sadece her yere yazmakla olmuyor, çok da çalışıyorum."
Unutmayın sadece karpuz yattığı yerde büyür, elbette ki yapmanız gerekenleri de yapmalı ve çok çalışmalısınız. Lafla peynir gemizi yürümüyor.

Büyük hedeflere bebek adımları

2008-03-22T20:49:00.003+02:00

İnsanlar oldukları yerden çok daha iyi bir yerde olmak isterler. Ama bu zordur, hatta bazıları için imkansız. Buraya gelmek için bile çok şey yapmışınızdır, daha fazlası için neyi nasıl yapmanı gerekiyor gözünüzde büyümektedir.
Bu şekilde düşününce, imkansız deyip bir adım atmıyoruz.
Bir de şu şekilde düşünün. Şu anki durumunuzdan biraz daha, ama çok değil, sadece birazcık daha iyi olmak için birşey yapabilir misiniz? Bunu düşünün, bu soruya cevap arayın. Eminim bulacaksınızdır. Ve onu hayata geçirin.
Bunu bir alışkanlık halşne getirin. Her gün her hafta bunu yaparsanız, katlanarak hızla o imkansız gibi görünen hedefinize bebek adımlarıyla yaklaşıyor olduğunuzu göreceksiniz.
Olur gerçekten...
Yapın, denemeyin, disiplinli bir şekilde yapın...

Hayatın amacını şaşırmak

2008-03-20T23:19:00.008+02:00

(İnsan) = (Yemek)+(Uyumak)+(Para kazanmak için çalışmak)+(Eğlenmek)

(Eşek) = (Yemek)+(Uyumak) olduğuna göre ilk denklemde (Yemek + Uyumak) yerine (Eşek) koyabiliriz...

(İnsan) = (Eşek)+(Para kazanmak için çalışmak)+(Eğlenmek) bu yeni denklemde her iki taraftan (Eğlenmek) çıkartılırsa:

(İnsan)-(Eğlenmek) = (Eşek)+(Para kazanmak için çalışmak)
Sonuç: Eğlenmesini bilmeyen insan, sadece para kazanmak için çalışan eşekten başka bir şey değildir.

Arkadaşımdan gelen bir mesaj. Hayatın amacını şaşırınca böyle eğlenceli şeyleri okumak güzel oluyor.

Sınırları kim koyuyor?

2008-03-20T14:31:00.012+02:00

Ne yapıp, ne yapamayacağımız konusunda hep bir cevabımız var değil mi? Sınırlar koymuşlar, onları aşamıyoruz. Aslında sınırları biz koyuyoruz, ya da konulan sınırları aşma cesaretimiz yok.

Bildiğim bir hikaye yeniden önüme geldi, Yenibiriş'in haftalık bülteninde Psikolog Dr. Işın AKI yazmış. Yazısından alıntıyı aşağıda bulabilirsiniz, linki de bu.

Hindistan’da fillerin fiziksel iş gücü gereken yerlerde kullanıldığı söylenir. Peki, filler çalışmayınca ne yapar? Nasıl zorla zapt edilirler? Filler küçükken bakıcıları onların “programlama” görüşünü geliştirir. Böylece fillerin düşünme tarzlarını kendi kendilerine sınırlamaları sağlanır. Sistem şöyle ilerler: Filler küçükken, örneğin 75 kiloyken çok ağır bir iple bağlanır ve bu ipten gün boyu kurtulmaya çalışır; ipe asılır, bağırır fakat kurtulamazlar. Sonuçta direnmeyi bırakırlar ve iple olan kavgaları da biter.
Bu noktada filler, ipten kurtulmanın hiçbir yolu olmadığını anlar, ipin onları sınırladığı gerçeğini kabullenir. Bilinçaltlarına kazınan bu bilgi ile bakıcıları onları küçük ince iplerle bağlamaya başlar. Yetişkin, 4-5 ton ağırlığında olduklarında bile ipten kurtulmaya çalışmazlar, çünkü öğrenmişlerdir kurtulamayacaklarını. Gördüğümüz gibi, filleri sınırlayan şey gerçek değil, sadece onların beyinlerinde olan bir şey. ....

Öğrenilmiş çaresizlik bu, yapamayacağımızı düşünüyoruz. Bu bizi durdurmaya yetiyor.
Hedef koyarken sınırlarımızı kendimiz belirliyoruz esasında. Yapabileceklerimizi sınırlayan olumsuz düşüncelerimiz. Beynimizde kendimizi daha iyi olabileceğimize inandırmamız gerek. İnanmazsak zaten olmaz.

Yaşamınızı siz tasarlayın

2008-03-20T14:00:00.005+02:00

Şimdi çoğu yerde web siteleri için söylenenleri, önümüze gelen kavramları hatırlatmak istiyorum size...

Tasarım (Dizayn): Hayatınızı siz tasarlayın! Nasıl bir şey olmasını istiyorsunuz, bu size bağlı!
Yenilikçilik: Hayal gücünüzü ortaya çıkarın! Fark yaratmak gerek!
İçerik: Kabiliyetlerinizin farkına varın! İyi ne var, insanlar neyle ilgilenir? Ya da insanların ilgileneceği ve sizde eksik olan neler var?
Dil ve Yazım: Anlaşılır olmak gerek, "Ben böyle yaptım, anlamadı, anlasın artık" diyemezsin. Karşıdakini sıkmadan ve onun anlayacağı dilde iletişim kurmalısınız!
Etkileşim: Herşey artık etkileşimli olmalı, etkişelim olmazsa olmaz. Karşıda insan var, dikkat! Bunu fark edince, olayların sadece tek taraflı olarak devam edemiyeceği anlaşılıyor. Bir de karşıdaki nasıl hissediyor, istediği ne, ne yapmak istiyor, keyfi yerinde mi bilmek gerek!
Kullanım kolaylığı: İşi sade ve karşınızdakine göre tasarlayın, hemen en zor en dolambaçlı yolları düşünmeyin. Bebek adımlarını unutmayın, yavaş yavaş herşey gelişir. Karşınızdakilere göre adım adım birşeyler koymalısın!

İster bir ürün tasarlayın, ister bir web sitesi, yapmanız gerekenlerin çoğunu HAYATINIZI TASARLARKEN de yapmalısınız.

İsteyin, olur!

Hayal gücü ve tasarım

2008-03-20T13:49:00.003+02:00

Dizayn'la yenilikçilik bir araya gelince gerçekten beğeni toplayan siteler doğuyor.
www.sparks.com sitesi, buna bir örnek. Yok yeni bir site diye size sunmayacağım, geçenlerde karşılaştım ama çok güzel düşünülmüş noktaları barındırıyor.
1. Ürünün eğlence için ise eğlenceli tasarım gerekli, değil mi?
2. Doğum gününü deneme amaçlı olarak 21 yaşından küçük girin, bakın neler oluyor. İlkeli bir yaklaşım.
3. Sitede neyi nasıl yapacağınızı anlatmamıza gerek var mı? Bir şeyi aramak bie zevk veriyor, değil mi?
4. Site Flash ile yapılmış, devamlı değişiklik yapılmayacaksa ve de hareketlerde heyecan arıyorsanız, doğru seçim.
5. Beyin haritası (Mind Map) şeklinde yerleştirilmiş olan içerik. Siz farklı yerleştirirmiydiniz? Ben sanki benzerini yapardım...

Bu siteyi çok sevdim. Merak etmeyin kesin bir ihtiyaçla karşılaşımca bunun gibisini yapmak gerek.

1 saniyelik film

2008-03-20T13:42:00.004+02:00

Hayal ve hedef çok güzel, süper.
Ne yaptıklarını, hedeflerini çok güzel açıklayan ve de projeyi hoş bir şekilde satan bir site de yapmışlar, linki de bu.

Düşünülmesi gereken en önemli konu: HEDEFLER

2008-03-20T13:15:00.005+02:00

Hedefiniz ne?
Kaç tane hedef olmalı?
Hedef ile hayal arasında sınır ne?
Bir sınır var mı?

Hedef koymak diyince insanların ilk aklına gelen (ne yazık ki) iş hayatı oluyor. Aslına bakılırsa, basitçe düşününce para kazanmak lazım, parayla da diğer ile ilgili hedefleri gerçekleştirecek.
Para kazanma olayı biraz sorunlu olduğunda diğer konuları hiç düşünmüyoruz bile. Nasıl olsa olmayacak, para yok ki :(
O zaman insanın hayatı yavaş yavaş sadece iş olmaya başlıyor. Sadece onu düşünüyor, belki istediği parayı kazanıyor belki de kazanamıyor. Sonucunda kazandığını düşünelim ne yapacak o kadar parayı? Para az da olsa çok da olsa, onu ne için harcayacaksınız?

Para kazanmaya çalışırken de bir çok fedakarlıkta bulunuyoruz. Neler gitmiyor elimizden neler.Buradan hareketle toparlarsak, lütfen aşağıdaki tüm alanlarda ne yapmak istediğinizi düşünün.

Özel hayat (siz sadece siz)
Aileniz
Sosyal hayat
Sağlınız
İş hayatı
Para

Odaklanma ve Planlama

2008-03-20T12:47:00.008+02:00

Uzun bir zamandan sonra merhaba.
Neredeyse 2 ay olmuş buraya ilk yazımı yazalı. Yeniden bir heyecanla başladım yazmaya.
Bu zaman zarfında neler oldu neler:
-Kendi firmamı kurma işlerini hallettim.
-Uzun bir eğitim projesini başarıyla tamamladık.
-İzmir'e gidiş geliş, aile ziyaretini yaptık.
-Önümüzdeki dönemle ilgili planları yapmaya başladım.
Dolayısıyla bu blog öncelik alamadı. Küsmemek gerek, sadece bu değil, başka konuları da askıya aldım.
Şu anda ise planı tamamlamaya çalışıyorum. Odaklanma için ise planını bilmesi gerek. Odaklanma ve plan için de ne tarafa gideceğini bilmesi gerek.
Yani anlayacağınız ben başka yönlere odaklanmıştım. Planlama ve odaklanma konularında yazacağım çok şey var, bekleyin "az kaldı".

MacBook Air

2008-01-18T12:17:00.003+02:00

Harika bir alet yapmışlar yine.
Tur için tıklayın.